Sinds ik dertig ben, leef ik in een voortdurende tweestrijd. Niet tussen een latte en matcha, maar tussen FOMO en JOMO. Laat me het je uitleggen.
FOMO (Fear Of Missing Out) is die stem die je influistert dat elk evenement levensveranderend en dus onmisbaar is. Dat als jij níét gaat, er precies dán iets legendarisch gebeurt: iemand ontmoet de liefde van zijn leven, er ontstaat een inside joke waar jij nooit meer bij hoort, of erger nog: jij ontbreekt op die ene geweldige groepsfoto die nog maandenlang op Instagram blijft rondspoken.
JOMO (Joy Of Missing Out) is het tegenovergestelde. Dat is de kalme wijsheid die zegt: “Weet je wat óók fijn is? Thuisblijven. Gratis. En je kunt je sloffen aanhouden.” Ik noem het thuisblijfgeluk, of mijn rooibosmodus.
Vrijdagavond. Pling! Een bericht van mijn vriendin Kris: “Kom je ook?” FOMO ziet meteen een filmtrailer: dansen, lachen, het ultieme leven in slow motion. JOMO ziet de realiteit: door de regen fietsen, schreeuwen boven muziek die steeds harder wordt, en een lauwe cola, aangelengd met water.
“Ik ga even langs”, zeg ik tegen mezelf. Klassieke beginnersfout. Want FOMO overschat mijn energie, en JOMO kent mijn ware vorm: horizontaal, onder een deken. “Even langs” is trouwens een mythe. Het volwassen equivalent van “nog één aflevering”.
Dus stuur ik het meest diplomatieke bericht uit de dertigersbijbel: “Ik kijk even hoe ik me voel.” Vrij vertaald: ik ga niet, maar ik wil nog even de illusie behouden dat ik sociaal ben.
22.00 uur. Ik lig op de bank. Dekentje. Snack. Gilmore Girls voor de zestiende keer. En dan gebeurt het: rust. Vrede. Me-time. Dit is geen luiheid, maar JOMO op topniveau.
De volgende ochtend word ik wakker zonder kater, zonder spijt en met de energie van iemand die een marathon níet heeft gelopen.
Dertig zijn is niet saai. Het is strategisch missen.
Liefs, Jasper
Meer nieuws uit Den Helder?
Ontvang de laatste updates per mail — schrijf je hier in!
Heb je ook een nieuwtje? — Tip hier onze redactie