Van kroketten en biertjes tot calorieën tellen en HYROX: zo leven we ineens in twee compleet verschillende werelden

Het begon onschuldig. Ik werkte wekenlang voor een festival: dagen vol rennen, regelen en brandjes blussen. Mijn stappenteller draaide overuren en ik dacht dat ik ongeveer dezelfde fysieke prestatie leverde als een deelnemer aan de Tour de France. Dat ik bijna elke avond eindigde met een biertje en een hamburger, beschouwde ik als herstelvoeding.

Ondertussen voltrok zich thuis een ander verhaal. Mijn man is veranderd in een soort olympische atleet. Waar ik ’s avonds een biertje inspecteerde, bestudeerde hij voedingslabels. Waar ik dacht: nog een satékroket kan geen kwaad, dacht hij: deze yoghurt bevat 2,3 gram meer eiwit. Hij telt calorieën, eiwitten en koolhydraten en volgens mij ook stofdeeltjes in de lucht.

Dit weekend waagt hij zich aan HYROX. Voor wie dat niet kent: een sportevenement waarbij je vrijwillig urenlang dingen doet die ik normaal met smoesjes probeer te vermijden: rennen, duwen, trekken, tillen en sleuren. Ik keek naar zijn trainingsschema en kreeg spontaan spierpijn.

Het contrast tussen ons is inmiddels groot. Hij optimaliseert zijn eiwitinname; ik optimaliseer de verhouding tussen kroket en mosterd. Hij heeft zelfs een adonisriem – dat bekende V’tje onder je sixpack. Ik ontwikkel ondertussen het bekende afdakje en zie op de weegschaal cijfers verschijnen die ik normaal alleen gebruik om mensen te bellen. Maar goed, de waarheid laat zich niet eeuwig negeren. Op een gegeven moment trek je een broek aan en hoor je een geluid waarvan je hoopt dat het de vloer was.

Dus het roer gaat om. Tijd voor verstandige keuzes. Maar pas nadat die laatste satékroket uit de vriezer is verdwenen. Discipline is belangrijk, maar voedselverspilling ook.

Liefs,

Jasper