WK-avond bij ons thuis: Nederland–Zweden, buren die eerder juichen en een oma die de wedstrijd bijna niet overleeft

Aan de ene kant zitten de sceptici. Die kijken alsof ze een belastingaangifte invullen. “Als we het doel maar weten te vinden”, mompelt iemand. Aan de andere kant zitten de optimisten. Die hebben de overwinning al geproefd voordat de scheidsrechter überhaupt heeft gefloten. Zij zien in elke pass de contouren van een historische zege.

En ik? Ik zit er een beetje tussenin. Vooral omdat ik nog steeds niet precies weet hoe buitenspel werkt en wanneer iemand strike gooit. Maar goed, er lopen een paar absolute traktaties voor het netvlies in het elftal rond, dus ik geef me ook maar volledig over aan de voetbalbeleving.

De televisie in de tuin heeft ondertussen een vertraging van ongeveer drie werkdagen. Daardoor horen we regelmatig eerst de buren juichen. Zodra er verderop in de straat gejuicht wordt, kijken mijn zus en ik elkaar aan. “Zou het?” We gaan alvast iets rechter zitten. “Klinkt veelbelovend.” Nog een juich. En ja hoor. Drie seconden later zien wij pas waarom. DOELPUNT!

Het hoogtepunt van de avond is echter oma. Zij beleeft de wedstrijd alsof ze zelf op het veld staat. Bij elk schot op doel grijpt ze naar haar borst. Bij iedere hoekschop houdt de halve familie haar beter in de gaten dan de spits van Zweden. “Bijna!” Mijn zus en ik kijken elkaar steeds bezorgd aan. Niet vanwege de wedstrijd, maar omdat we vrezen dat oma straks persoonlijk door de televisie heen probeert te koppen.

Pessimisten die hoop krijgen. Optimisten die alvast een finaleplek reserveren. Buren als menselijke pushmeldingen. En een oma die met elke aanval drie maanden van haar levensverwachting inlevert.

Ik hou van voetbal.

Liefs, Jasper