Stadshistoricus Cees Rondèl: ‘Jammer dat er zoveel historische gebouwen verdwijnen in Den Helder’

DEN HELDER - In Nieuwsblad Den Helder is de lezer al een aantal jaren vertrouwd met ‘Slenteren door Den Helder’. In deze wekelijkse rubriek wordt middels een oude foto en bijpassende tekst een blik geworpen op Den Helder in vroeger tijden. Deze bijdragen komen uit de koker van ‘chroniqueur’ Cees Rondèl. Als stadshistoricus en schrijver van de populaire rubriek bewaart hij de herinnering aan een stad die snel verandert.

Van jongs af aan is Rondèl (70) behept met een liefde voor de geschiedenis van zijn geboortestad. Hij heeft een leven lang verzameld. Foto’s, documenten, verhalen — alles wat maar met de geschiedenis van Den Helder te maken heeft, belandde in zijn archief. "Als ik het in meters moet duiden, zit ik op twaalf meter troep", zegt hij droogjes. "Écht."

Sluiswachtershuisje

Als rasechte Jutter maakt Rondèl zich zorgen om het verdwijnen van historische panden in Den Helder. “Zoals het sluiswachtershuisje, dat gaat me aan het hart. Het was ooit een prachtig huisje waar toentertijd de heer Smit als brugwachter woonde. Hij had er een volkstuin achter, echt het zag er schitterend uit. Helaas is het huisje in de loop der jaren in verval geraakt. Iedereen had plannen om er iets mee te doen, maar al die plannen zijn op de een of andere wijze niet realiseerbaar gebleken. Dan denk ik: stop daar nou een paar duizend euro in en vraag een aannemer met bijvoorbeeld een leerschool om het op te knappen. Het hóórt bij Den Helder.”

Den Haag én Den Helder

Vervolgt: “"Als ik dat zo zie, denk ik: jongens, ik heb ook een archief. Als ze daar op dezelfde manier mee omgaan als dat huisje, nou dan word ik hartstikke zenuwachtig. Dat vind ik heel erg. En dat is ook een van de redenen waarom ik een tijdje geleden heb gekeken naar mijn archief dat voor veertig procent bestaat uit maritieme historie.”

"Mijn familieleden zijn op de hoogte. De mensen die het aan moeten gaan, weten het. Het is veiliggesteld."

Na overleg met familieleden en deskundigen op het gebied van maritieme historie is de bestemming bepaald: het Nederlandsch Instituut voor Maritieme Historie (NIMH) in Den Haag krijgt het maritieme deel — zo’n veertig procent. Rondèl: “Een delegatie van het NIMH kwam vorig jaar al langs om een eerste deel op te halen. Oud-burgemeester van Den Helder en oud-staatssecretaris van Defensie Willem Hoeksema was nauw betrokken bij het besluit. Volgend jaar gaat de rest naar Den Haag. Dat geeft mij een goed gevoel."

Bij elkaar houden

Het Helderse deel van Rondèl’s archief gaat naar André Ekkebus, een vijfenvijftigjarige ondernemer met een passie voor oude spullen. In zijn ruimte staan oldtimers en andere historische objecten. "Een geweldige ouderwetse bende", noemt Cees het. "Die op een leuke manier uitstraling krijgt." Cees Rondèl heeft er een goed gevoel bij dat zijn archief naar Ekkebus gaat. “André is er gek van en zegt: ‘dit moet je bij elkaar houden’. Hij gaat er mee om zoals ik zou willen en dat voelt goed.”

Slenteren levert vriendschappen op

Rondèl’s rubriek ‘Slenteren door Den Helder’ brengt meer dan alleen lezers. Zo schreef hij vorig jaar over een horlogewinkel van een zekere Philip Lurs op de Kanaalweg, anno 1902. Maanden later ontving hij een appje van een nakomeling van die familie — wonend op Java. “Die man heeft een stammenonderzoek gedaan en kwam uit op zijn overgrootvader, waarover ik geschreven had! We hebben per mail bijna dagelijks contact en zo is er een vriendschap ontstaan. De vele reacties die ik op slenteren krijg, zijn zo leuk. Zo heb ik een paar weken terug een foto geplaatst van de Hr.MS. Kortenaer waarop een reclame-uiting van Honig uit 1916 te zien was. Ik heb contact opgenomen met Honig en de foto opgestuurd. Het bedrijf reageerde verheugd en plaatste de foto in het personeelsblad. Mooi toch?”

Verbonden

Als rechtgeaarde Jutter voelt Cees Rondél zich verbonden met de ziel van Den Helder. “Het is gewoon een heerlijke stad. Ik heb jarenlang op de Nieuwe Haven gewerkt en dat ademt historie. Als ik op de Buitenhaven ben en ik zie die ouderwetse bootjes varen, dat heeft gewoon iets. Of neem het verleden van de Koninklijke Marine. Als ik vanuit Lands End het slagschip de Gelderland zag uitvaren kon ik daar zo van genieten. Ik zie dat helemaal voor me. Maar het leukste vind ik het slenteren langs de grachtjes. Als ik daar dan een beetje voor me uit zit te turen, gaat mijn hart open.”

Dit jaar is het 31 jaar geleden dat Rondèl begon te schrijven Voor Rodi. En hij heeft geen plannen om te stoppen. "Ik ga voorlopig nog een wel even door, denk ik zomaar."