Ik zit in de trein vanuit Londen en ik ben aan het malen. Niet over dat Trump weer een belletje heeft gepleegd of het nieuws dat Jan de Boer stopt als burgemeester. Nee, over het feit dat ik aanstaande zondag 31 kaarsjes uitblaas. Blijkbaar een leeftijd waarop mijn innerlijke kritische stem vindt dat bepaalde zaken toch echt op orde zouden moeten zijn.
Die stem roept eigenlijk meteen: "Rijbewijs?" Nee.
Daar is hij weer: het roze pasje dat blijkbaar hét bewijs is dat je volwassen bent. Alsof je je leven pas écht op orde hebt als je zelfstandig door de parkeergarage aan de Marsdiepstraat kunt manoeuvreren zonder drie auto’s te raken.
"Wanneer ga je nou eens beginnen?"
"Het maakt je leven zoveel makkelijker."
"Je bent toch niet van plan om altijd afhankelijk te blijven?"
Bedankt, innerlijke stem. Fijn dat je precies weet welke knoppen je moet indrukken.
Maar wanneer ben je eigenlijk af? Wanneer krijg je het certificaat waarop staat: Gefeliciteerd, je bent geslaagd als volwassene. Is dat als je een koophuis hebt? Een indrukwekkende carrière als burgemeester? Of zit het misschien ergens anders?
Ik denk dat succes juist in alles zit wat je ongemerkt hebt opgebouwd: de mensen om je heen, de liefde van je hond, de herinneringen die ontstaan terwijl je eigenlijk gewoon probeert je dag door te komen zonder je sleutels kwijt te raken.
Want eerlijk: niemand weet precies wat hij doet.
Dus ja, zondag word ik 31. Zonder roze pasje. Met twijfels, met een hoofd dat soms iets te hard praat, maar ook met een leven waar ik ontzettend trots op ben.
En die auto? Daar stap ik gewoon in. Mijn lief rijdt. Ik regel de muziek, de hapjes en de ongevraagde aanwijzingen vanaf de bijrijdersstoel. Op naar België. Daar drinken we een goed glas wijn en proosten we op het leven.
En dat rijbewijs? Dat parkeer ik nog heel even.
Liefs uit Londen,
Jasper
Meer nieuws uit Den Helder?
Ontvang de laatste updates per mail — schrijf je hier in!
Heb je ook een nieuwtje? — Tip hier onze redactie