Marije Wolfswinkel is glazenier
LANGEDIJK - Marije Wolfswinkel uit Oudkarspel heeft aan De Mossel een prachtig glasatelier. Deze ‘selfmade woman’ heeft door stug doorzetten en altijd vooruit blijven kijken, zelfs onlangs een belangrijk kwaliteitspredikaat behaald als glazenier. In januari behaalde ze als eerste glasatelier in Nederland het certificaat Erkende Restauratiekwaliteit Monumentenzorg (ERM). “Daar heb ik de afgelopen negentien jaar heel hard voor gewerkt! Ik ben er erg trots op.”
Wat het certificaat in het kort zegt is dat opdrachtgevers die Marije inhuren gegarandeerd zijn van ambachtelijk vakwerk. Ook is ze in het bezit van het EVC-branchediploma glazenier. Daarnaast staan er inmiddels al heel wat prestigieuze restauratieprojecten op haar naam, zoals de Grote Kerk in Alkmaar, waar zij nog steeds als restaurateur aan verbonden is, de Noorderkerk in Hoorn en het Sweelinckcollege in Amsterdam. Dichtbij huis verzorgde ze de restauratie van glas-in-loodramen in de Johannes de Doper in Noord-Scharwoude en ontwierp en plaatste ze twee nieuwe ramen met eigen ontwerp met thema ‘Geboorte’ en ‘Pinksteren’ in de Allemanskerk in Oudkarspel. “Dat laatste was een hele bijzondere opdracht van Marieke Neesen-Barten, die me vervolgens weer nieuw werk opleverde. In elk vak, maar zeker als glazenier, moet je van iemand een keer een kans krijgen om te laten zien wat je kan.”
Roerige tijden
Sommige kansen krijg je, andere pak je. En soms is het ook het lot dat een duwtje in de juiste richting geeft, daarvan is Marije overtuigd. “Ik heb een aantal roerige jaren achter de rug, waarin het ook heel anders had kunnen lopen. Na mijn studie Kunstgeschiedenis wist ik nog niet helemaal wat ik wilde gaan doen, dus werkte ik in een Amsterdamse smartshop. Geen droombaan, maar omdat ik daar de manager was, bleek het uitdagend genoeg. Nadat mijn baas en ik naar een beurs waren geweest en daar zagen hoe de markt zich vooral in Spanje aan het ontwikkelen was, toog ik naar Barcelona om daar een smartshop te runnen. Maar door de Spaanse regeltjes en een heleboel tegenwerking mislukte dat. Met m’n ziel onder mijn arm bleef ik daar toch wonen, ik wilde nog niet terug naar Amsterdam. Inmiddels was mijn Hongaarse vriendje ook die kant op gekomen en we woonden samen in een kraakpand in een ruige buurt in Barcelona. Om eten te kopen hadden we beiden allemaal flutbaantjes en verder bestond het leven uit heel veel feesten. Op een technofeest kwam ik Fernando Cortés Pizano tegen en we raakten meteen bevriend. Deze Vlaamse Spanjaard fascineerde me met zijn verhalen over zijn werk als glazenier. Hij nam me mee naar de kathedraal van Girona waar hij aan het roosvenster werkte, om restauratiewerkzaamheden uit te voeren aan het gebrandschilderde glas. Ik was ‘om’: dit wilde ik ook! Fernando was ook leraar op de school van glaskunsten, de Fundació Centre del Vidre in Barcelona, waar hij mij introduceerde. Daar deed ik vervolgens de opleiding Conservatie en restauratie van monumentaal gebrandschilderd glas in lood. Overdag ging ik van 09.00 tot 15.00 uur naar school, daarna eten en vervolgens weer werken in de nachtclub tot 06.00 uur. Drie uurtjes slapen en weer opstaan om naar school te gaan. En dat twee jaar lang, dag in dag uit. Ongelooflijk zwaar en achteraf denk ik: hoe dééd ik dat?! Maar tegelijkertijd was het ook de beste tijd van mijn leven. Zo veel gezien, geleerd en meegemaakt! Het tweede studiejaar restaureerden wij met een aantal studenten een kerk aan de Rambla de Catalunya. Puur geluk!”
Marije raakte ongepland in verwachting en maakte zwanger en al haar opleiding af. Zij was toen 27 jaar, maar haar vriend, die vier jaar jonger was, zag dit leven niet zitten. “Dat was ontzettend zwaar. Juist toen ik een goede flow zat en wist wat ik wilde, bleef hij hangen in het wereldje van feesten en van het ene baantje naar het andere hoppen, steeds net genoeg om van te leven. Ik wist dat dit niet zou veranderen, dus ik moest hem laten gaan. Ik besloot dit kind in mijn eentje op te voeden en een eigen glasatelier te starten, terug in mijn geboortedorp Langedijk.” Haar zoon werd geboren en kreeg de toepasselijke naam Lot. “Lot hoopt dit jaar zijn HAVO-diploma te halen en doet het op alle vlakken supergoed. Hij helpt me vaak in het atelier en is er onwijs voor geschikt. Hijzelf denkt daar nog anders over, maar dat moet ook: hij is nog maar 18! Hij moet nog fladderen!”
(Foto: Theo Annes)
Niet romantisch
Het meest recente project is de rooms-katholieke kerk in Heemskerk, waar ze momenteel aan het werk is met haar nieuwe collega Janneke van der Weerd, voor veel Langedijkers bekend als zangeres van onder andere Sesam en Giga. “Janneke is net zo’n doorzetter als ik. En ze is sterk en niet bang om haar handen uit de mouwen te steken. Dit werk lijkt romantisch, met glas-in-loodramen op de lichttafel en dan de originele details zo mooi mogelijk herstellen. Maar we besteden net zo veel tijd aan het hakken en met een slijptol bewerken van de ramen in koude gure kerken of nog erger: buiten bovenop een steiger. En dan die zware ramen naar beneden tillen of de herstelde exemplaren juist weer naar boven sjouwen, soms vele meters hoog bovenin in een kerk. En dat met hoogtevrees! Ik ben weleens huilend een steiger afgeklommen, zo bang was ik. Ik vind dit gedeelte van mijn werk echt niet grappig. Maar het hoort erbij!” Naast restauratiewerkzaamheden maakt Marije ook erg mooie objecten van glas. “Met glas kun je zoveel doen! Grafmonumenten, glazen 3D-objecten, bovenlichten, raamhangers, kamer en suite-deuren, kunstobjecten: eigenlijk kan ik alles maken met glas.”
Hulp
Gelukkig worden steeds meer monumenten en kerken in oude luister hersteld, voorlopig meer dan werk genoeg voor een bedrijf als Lichtraamwerk. “Je merkt echt dat er wordt geïnvesteerd in monumenten, en dat er meer aandacht is voor duurzaamheid en kwaliteit. Mijn naam is bekend in het wereldje, niet in de laatste plaats door de certificering; tevreden opdrachtgevers doen de rest. Mijn glazeniersbedrijf draait ontzettend goed, we hebben het erg druk. Als ik een grote klus heb kan ik wel hulp inhuren bij collega-glazeniers en ook helpen mijn zoon en mijn zus Esther soms mee. Zij heeft me onlangs onwijs goed geholpen toen zij vanwege de lockdown niet kon zingen met haar band én niet kon knippen in haar eigen kapsalon. Ik ben nu op zoek naar een groter pand, hier op De Mossel groei ik echt uit mijn jasje. Momenteel ben ik met een makelaar in gesprek over een pand in Oudkarspel. Daarnaast ben ik op zoek naar goede mensen om mijn team te versterken. Doorzetters, aanpakkers en positieve mensen, met en zonder de juiste opleiding of ervaring, mogen solliciteren!”, sluit Marije lachend af.
(Foto: Theo Annes)
