Betty Glas-de Jong collecteert al 66 jaar voor KWF in Broek op Langedijk

"Mijn moeder had eigenlijk de wijk, maar die had er niet zoveel zin meer in en zei: nu ben jij oud genoeg, dus doe jij het maar. Toen heb ik het overgenomen”, vertelt Betty. Twee jaar later werd de wijk op haar eigen naam gezet. "Ik ben nooit meer gestopt."

Vertrouwde wijk

Betty loopt bijna al die jaren al dezelfde vertrouwde wijk. Alleen toen zij tijdelijk ergens anders woonde met haar man, liep ze een jaar een andere route. "Na een jaar kwamen wij hier wonen en kon ik mijn eigen wijk weer doen, want onze ouders woonden ook in deze wijk."

Door de jaren heen leerde Betty iedereen op haar route kennen. "Overal heb je een praatje. Sommige kijken er ook echt naar uit dat ik langskom. Iemand hoorde dat ik bij de buren stond en die stond vervolgens ook meteen met zijn geld klaar bij de deur, want dan kon ik lekker opschieten." Ze deed meestal een hele week over haar wijk. Wie niet thuis was, kreeg een tweede bezoek en soms zelfs een derde.

Tinnen collectebus

Bij haar veertigjarig jubileum werd Betty in het zonnetje gezet tijdens een koffieochtend in museum BroekerVeiling. Ze ontving een tinnen collectebus en een speldje van de burgemeester en de coördinator van het KWF.

Grappige momenten

Betty beleefde in al die jaren ook grappige momenten. Elk jaar kreeg ze bijvoorbeeld een leeg collectezakje terug. Het was een diep stoffen zakje dat de directe voorloper was van de collectebus.

"Ik vond dat eigenlijk een beetje raar, want zeg dan gewoon: ik doe niet mee." Ze loste het op haar eigen manier op: het jaar erop keek ze bij elke volgende deur of er iets in het zakje zat, zodat ze wist wie het lege zakje inleverde. "Het jaar erop ging ik er evengoed weer naartoe en zei ik: heeft u iets over voor het KWF en het lege zakje hoef ik niet", zegt Betty lachend. De bewoner werd rood en deed snel de deur dicht.

Ook moet Betty opnieuw lachen als zij vertelt dat zij gebeten is door een hondje tijdens de collecteweek: "Die hond kwam al blaffend aan, maar ik dacht ik loop gewoon door, maar dat lukte dus niet en toen kwam ik vervolgens bij de buren en vroeg ik om een pleister.”

“Een jaar later kwam ik op een verjaardag bij iemand en die vertelde dat verhaal over dat hondje dat mij gebeten had. Toen zei ik: dat ben ik. Dat was heel grappig", vervolgt Betty. Naar het huis van de hond is zij echter niet meer geweest. "Ik dacht ik laat mij niet bijten.”

Trots op het collecteren

Betty is trots op alles wat ze in 66 jaar heeft opgebouwd. "In mijn familie komt ook kanker voor en dan denk je toch daar doe je het voor." De eerste week van september, de vaste collecteweek van het KWF, was voor haar altijd een bijzondere week. Het contact met alle mensen in haar wijk is wat haar al die jaren heeft gedreven.

Na 66 jaar is Betty van plan het stokje over te gaan dragen. “Ik loop nu zelf heel moeilijk en het wordt te zwaar. Toen ik dit 40 jaar deed zei ik: ik doe het totdat ik niet meer kan lopen. Dat klopt nu wel een beetje.”

Collectanten

“Het is wel heel moeilijk om collectanten te krijgen, vooral omdat het niet meer leuk is met een QR-code”, zegt Betty over het feit dat de collectebus is ingeruild voor een QR-code. “Als je de collectebus zat te tellen, was dat hartstikke leuk en was je weer blij als het meer was dan vorig jaar. Het is zo onpersoonlijk met een QR-code.”

Ook is dit volgens Betty moeilijk voor veel oudere mensen die willen doneren. “Ouderen willen niet doneren via een QR-code.”