‘Verdriet aan het begin van een schaakfeest’

Door Siem Weterings

Monne Reitsma (55), Mr. Rooswijk, onze achterbuurman, is er niet meer.
Verdoofd gingen we achter de receptie zitten. ‘Dat gedoe’ was opeens niet
belangrijk meer.

Jolanda heb ik leren kennen bij Rooswijk. Zij speelde in Dames 1 en ik was coach van Heren Honkbal 5; The Sur5vers. In 1989 kregen we wat met elkaar, vijf maanden later trok ze bij mij in en we wonen nu nog steeds op de Creutz. Rooswijk heeft altijd een belangrijke rol in ons leven gespeeld en nog steeds hebben we een warm hart voor deze honk- en softbalvereniging. Wie je daar altijd kon vinden, was wel één van de mannen van Reitsma. Eerst vader Theo, die jaren voorzitter is geweest, en de laatste tientallen jaren was dat zoon Monne, die zo’n beetje alles regelde bij dit clubje in Velsen-Noord. Zat je met een probleem, hij loste het op.

Naast zijn liefde voor honkbal — hij wist elk feitje — was hij ook (sport)verslaggever bij het Noordhollands Dagblad. Ik las altijd al zijn artikelen, want daar kan ik als amateur nog wat van leren. Bij honkbal wilde hij, terecht, altijd winnen. Zijn laatste wedstrijd kon hij helaas niet winnen, want zijn tegenstander speelde niet eerlijk.

‘Monne, dank voor je inzet en al je mooie verslagen.’