Zoals elke week fietste ik afgelopen zaterdag naar onze bakker in het centrum van Heemskerk. Van de Ambachtsring (Houtwegen) kwam een auto die rechtsaf de N197 op wilde en helaas alleen naar links keek. Van die kant kwam geen auto, dus ze trok na het afremmen meteen weer door. Ik kwam van rechts, had voorrang, maar helaas pindakaas. In voetbal een mooie sliding, maar als fietser ben je dan toch de pineut.
Nadat ik na de landing, net als de paus, de grond gekust had, probeerde ik overeind te komen, maar dat wilde mijn rug niet. Meteen hulpvaardige medemensen erbij: theedoek onder mijn hoofd, deken over mijn benen, 112 werd gebeld en een vriendelijke man bleef naast me zitten en we praatten wat — best wel gezellig. Behalve dan die vloekende automobilist die er niet langs kon en daardoor twee minuten moest omrijden.
Ambulancepersoneel nam het over en Petra vond het jammer dat ik geen hoogzwangere vrouw was, want ze had een positief ritje beloofd naar de Spoedeisende Hulp van het Rode Kruis Ziekenhuis. Daar aangekomen kreeg ik eerst een echo en gelukkig bleek ik niet zwanger. Een gat in mijn hoofd, beschadigde knie en scheenbeen, niets bijzonders dus, maar helaas wel twee gebroken ribben, linksachter. Wat een ellende is dat: bij alles wat je doet — zelfs ademhalen — voel je de pijn. Morfine helpt iets, maar niet genoeg.
De politie heeft waarschijnlijk het Rode Kruis Ziekenhuis gemeld dat ík eraan kwam, want ik werd na afloop van de foto’s en de MRI in de isolatiekamer opgesloten. Na drie uur mocht ik weer naar huis met een lading pijnstillers. Hartelijk dank aan iedereen, vooral de hulpverleners van de eerste minuten.
Deel Actueel is een column van Siem Weterings. Heb jij een tip voor Siem? Mail hem dan op siem.weterings@gmail.com.
Meer nieuws uit Heemskerk?
Ontvang de laatste updates per mail — schrijf je hier in!
Heb je ook een nieuwtje? — Tip hier onze redactie