Liesbeth Huisman: op naar tachtig kaarsjes

Voor veel katholieken is 2 november de zogenoemde ‘Allerzielendag’, waarbij mensen begraafplaatsen bezoeken, kaarsen aansteken of bloemen leggen op graven van overleden dierbaren. Overleden? Hier sta ik even bij stil, als ik in oktober mijn negenenzeventigste verjaardag vier.

De tijd vliegt. Zo rondom je veertigste is nog alles in beweging en vol perspectief. Een promotie, nieuwe baan, nieuwe liefde of toch nog een kind nemen? Het leven lacht je toe. Maar als je tachtig bent of wordt? Wat zijn dan je vooruitzichten?

Tijdens mijn verjaardagsdiner in een sfeervol restaurant is het een en al vrolijkheid. Cadeaus, een lekker gebakken kabeljauwfilet met frietjes, genieten van een heerlijke chardonnay en tot slot mijn favoriete toetje, een kop cappuccino met ‘drie truffelsisters’. Ik prijs me gelukkig. Maar tóch!

Voorlopig geen Allerzielendag

Mijn kleinkinderen genieten zichtbaar. “Ik ga binnenkort ook op de kinderkookclub”, zegt mijn achtjarige kleindochter terwijl ze ijs met smarties naar binnen lepelt. Ze is aangestoken door haar oudere broer, die graag kookt en dit ook vaak en goed doet. Nee, geen drie sterren, maar toch wel één ster, denk ik als trotse oma.

Perspectief? Wat kun je nu al bedenken voor als je tachtig jaar wordt? Ik besluit mijn slag te slaan. Voorlopig voor mij géén Allerzielendag. Ik kijk mijn kleinkinderen aan en zeg vol enthousiasme: “Als jullie straks beiden goed kunnen koken, bakken en braden, dan wil ik volgend jaar op mijn tachtigste verjaardag een door jullie zelfgebakken verjaardagstaart met tachtig kaarsjes.”

Er valt een korte stilte. Mijn kleinzoon kijkt me ondeugend aan en zegt dan met een knipoog: “Oma, tachtig kaarsjes, dat is wel heel erg veel.”

Liesbeth Huisman