Leven als een vlinder

Als ik een vlinder zie word ik altijd vrolijk. Vlinders staan voor mooi weer, voor verliefd zijn, onbezorgdheid en vrijheid. Vliegend tussen bloemenpracht en zonneschijn lijken deze fladderaars honderd procent te genieten van ieder moment. Alsof ze alles uit het leven willen halen. ‘Om te leven, dacht ik, je zou een vlinder moeten zijn’ zong Boudewijn de Groot al in de jaren 60.

Het leven van een vlinder ziet er zowaar aantrekkelijk uit. Gaan en staan waar je maar wilt. Altijd vrij zijn. Heerlijk vliegen tot in de blauwe lucht.

Tientallen vlinders

Laatst maakte ik een wandeling van Heiloo naar Bakkum. Het was een stralende dag en ik kwam uit bij een kleine weide omringd met bomen. Het stond er vol met van die leuke paarse bloemetjes van het slangenkruid. Daaromheen dartelden tientallen witte vlinders in de warme zomerlucht. Heel idyllisch.

Schoonheid

Die witte vlinders waren ook nog eens prachtig. Het waren groot koolwitjes. Niet bepaald zeldzaam of opvallend. Maar als je iets langer de tijd neemt, dan kan hun schoonheid je niet ontgaan. Al die delicate wittinten die dan weer eens roomkleurig, dan weer sneeuwwit oplichten als de zon er doorheen schijnt. Hun vleugels afgezoomd met een ragfijn bontrandje. Met diepzwarte vleugelpunten en stippen als contrasterend statement.

Sterven

De zomerse weide met al die dansende vlinders leek zo uit een natuurdocumentaire te komen. En toen werd deze idylle plotseling wreed verstoord. In m’n hoofd namelijk, zong Boudewijn de Groot verder over de vlinder. Niet meer over het zorgeloze vrije bestaan, maar over het sterven van de vlinder.

Minder vlinders

Want ook het leven van een vlinder is niet ideaal, besefte de zanger. Dat deed me denken aan de Tuinvlindertelling die jaarlijks in juli wordt georganiseerd door de Vlinderstichting. Er worden nu 40 procent minder vlinders geteld dan zo’n vijftien jaar geleden. Mede door landbouwgif, klimaatverandering en stikstof gaan vlinders hard achteruit. Niet bepaald een ideaal leven inderdaad.

Gif

Zelfs het talrijke groot koolwitje heeft het moeilijk. Ondanks dat ze zorgvuldig een geschikte plant uitkiest om een haar eitjes op af te zetten en haar nageslacht veilig te stellen. Helaas kiest ze vaak voor de koolplant. Vervolgens worden haar rupsen in koolakkers fervent met gif bestreden.

‘Om te leven hoef ik echt geen vlinder meer te zijn,’ zingt Boudewijn tot slot. Wie zou dat inderdaad nog willen?

Marjolein van Goor