Winterkilo’s: excuses, zelfspot en een strakke zwembroek

Martin Stolwijk is partner, vader en opa. Schrijver en trouwambtenaar. Daarnaast vrijwilliger in de palliatieve zorg. Door zijn werk staat hij midden in het leven – én aan de randen ervan. Elke maand lees je een column van zijn hand.

Ik buk en maak mijn veters vast. Er ontglipt mij een geluid, pffffffffff. Er zit duidelijk iets in de weg.

Ineens is het besef er ook weer. Ik ben te zwaar. Getverderrie. Weet ook gelijk weer wat ik eraan moet doen: minder snaaien, meer bewegen. Ja, ik weet het. Ik word er af en toe gewoon een beetje moe van. Wel knap hè, moe worden zonder te bewegen.

Mijn hoofd zet gelijk zijn verdedigingsmechanisme in gang. Toevallig ken ik voldoende 70-jarigen die dikker zijn. Zelfs mannen die de zeventig nog moeten halen. Echt, afgelopen week nog. Op zondag hadden we van de tennisclub een toernooi. David was daar ook, en is 40+. Met een behoorlijk dikke buik! Zie, ik val best nog wel mee. Dat gezeur over te zwaar zijn. David sleept misschien wel 15 overtollige mee. Kilo’s bedoel ik dan. Hij won wel met 7-5 en 6-4, maar daar praten we niet over.

Ik sta voor de spiegel en probeer eerlijk te kijken. En dat valt eerlijk gezegd niet mee. Misschien ben ik wel meer aerodynamisch geworden. Als ik plat op de grond ga liggen zie ik de luchtstroom via mijn hoofd een behoorlijk boog maken over mijn buik om dan weer naar beneden te schieten. Dit zie ik ook bij auto’s in de windtunnel en daar zijn ze dan heel blij mee.

“Ik rook niet meer”, hoor ik mijzelf met heel veel nadruk denken. Dat klopt en daar ben ik ook blij mee, maar dat stoppen is alweer 16 jaar geleden. Dus om dit argument nu te gebruiken tot ik straks 80 jaar ben…

“Ik ben wel gezonder dan 16 jaar geleden.” Met deze gedachte probeer ik mij toch te overtuigen, maar dat lukt maar matig. Ik bezit gelukkig voldoende zelfspot en zelfkennis om de dag door te komen.

Ik neem mij voor om voor de aankomende zomer weer wat slanker in mijn zwembroek rond te lopen. Deze gedachte geeft mij voldoende lengte in dagen en vertrouwen dat dit ook werkelijkheid kan worden.

Ik zucht en buk mij voor de andere schoen en denk: “Gelukkig heb ik wel een goede smaak als het om schoenen gaat!”

Winter-kilo’s, het is maar moeilijk afscheid nemen!