Stemmen voor buurgemeenten: hoe de Wieringermeer ooit verdeeld was
In de zorgvuldig ontworpen Wieringermeer ontbrak in de dertiger jaren één organisatie: een gekozen gemeentebestuur. De overheid vond de tijd er nog niet rijp voor. De polder werd ingedeeld bij vijf verschillende gemeenten. Ongeveer twee derde bij Medemblik en een derde bij Wieringen.
De overgebleven randen van de polder kwamen bij de gemeenten Winkel, Barsingerhorn en Anna Paulowna. Elke gemeente moest dus gemeentelijke zorg uitvoeren voor een stukje Wieringermeer. Het ging om de bevolkingsadministratie, organisatie van verkiezingen, belastingheffing en de armen- en werklozenzorg. Zeer intensief was de zorg niet, het was maar een noodmaatregel.
De bewoners voelden zich achtergesteld. Zij stonden noodgedwongen bij verschillende gemeenten ingeschreven. Bij gemeenteraadsverkiezingen konden zij alleen stemmen op politieke partijen van die gemeenten. Het veroorzaakte onvrede omdat de politieke partijen van de vijf gemeenten profiteerden van de Wieringermeerstemmen. De bewoners hadden hun stem liever aan een eigen gemeenteraad gegeven, maar daar moesten ze lang op wachten.
De grenzen van de indeling waren grillig. De grens tussen Medemblik en Wieringen liep dwars door een straat. De mensen van de ene kant van de weg moesten stemmen in Medemblik en die van de andere kant op Wieringen. Zij gingen de gemeentelijk zorg van de verschillende gemeenten vergelijken. Daarover deden allerlei geruchten de ronde. De Wieringermeer zou niet meer dan een wingewest zijn voor de randgemeenten. Medemblik zou uit de belastingopbrengst van de Wieringermeer een wandelpark aangelegd hebben. De bewoners moesten geduld hebben. In 1946 kregen zij eindelijk hun eigen gemeenteraadsverkiezingen. Naschrift: de eerste bewoners mochten wél stemmen bij Tweede Kamer- en bij provinciale verkiezingen.
Hanneke Koolen.
Meer nieuws uit Hollands Kroon?
Ontvang de laatste updates per mail — schrijf je hier in!
Heb je ook een nieuwtje? — Tip hier onze redactie