Bewoner Eva: ‘hier ben ik gelukkig’ - Een portret van Hoeve Engelenburgh

Door: Sandra Ooms

Bij aankomst op Engelenburgh omhult je direct de warme en gastvrije sfeer in de prachtig gerenoveerde stolpboerderij. De muren zijn getooid met kunstige engeldecoraties en muziek, kunst, en dieren spelen de hoofdrol in en om de sfeervolle boerderij. Op het uitnodigende terras van Engelenburgh werden we hartelijk ontvangen.

Ellen deelt het inspirerende verhaal van hoe Engelenburgh tot stand kwam. Ze begint: “Ik heb 34 jaar in het speciaal onderwijs gewerkt, terwijl mijn man Ralph al 10 jaar bij de Alk (nu Heliomare Onderwijs) werkte. Ralph is een getalenteerd beeldend kunstenaar. Op mijn school zat een lastig te begeleiden groep, waarop al drie leerkrachten waren stukgelopen. Ralph werd benaderd om orde in de chaos te scheppen, en hij slaagde daarin. De rust keerde terug. Niet lang daarna vroegen ze Ralph om ook op deze school te komen werken. Ralph haakt in: “Ik heb een paar jaar voor de klas gestaan, om daarna vijf jaar als stagebegeleider te werken. Tijdens die tijd bezocht ik verschillende locaties en ontdekte een zorgboerderij. Dat bracht ons op het idee: ‘Dat kunnen wij ook’. Veel kinderen op het speciaal onderwijs droomden van een carrière als bakker, kunstenaar, of werk met dieren. We wilden al die gewenste activiteiten op één plek aanbieden. Toen zagen we deze stolpboerderij en werden er meteen verliefd op. We verkochten ons huis in Alkmaar en gingen ervoor.” Ellen voegt toe: “Onze zoons waren inmiddels afgestudeerd, waardoor er ruimte vrijkwam in ons hart en hoofd. Deze plek is nu een ontmoetingsplek geworden waar kunstenaars samenkomen, bewoners onze concerten bijwonen en ons winkeltje bezoeken. Onze bewoners en dagbesteders, door ons deelnemers genoemd, krijgen hier talloze kansen om ervaring op te doen op diverse gebieden en interactie met mensen en dieren wordt aangemoedigd.

Uitdagingen en plezier

“De meeste jongvolwassenen die hier wonen hebben lichte verstandelijke beperkingen of psychische uitdagingen. Er zijn 14 bewoners met elk hun eigen appartement. Samen koken ze.” legt Simone Dekker (35) uit: “We hebben altijd een vaste dagindeling. ‘s Ochtends beginnen we met de verzorging van onze dieren, samen met alle bewoners. We nemen een pauze voor wat fruit en drankjes. Tot 10.30 uur mesten we de dierenverblijven uit en genieten we van hun gezelschap. Daarna maken we het terrein schoon. Elke dag is anders, met activiteiten zoals koken, creatief, sporten, textiele werkvormen, schilderen, werken in de groenten kas, paardrijden en muziek maken. Zo ervaren ze niet alleen de uitdagingen, maar ook het plezier. Rond 15.30 uur sluiten we de dag af. De bewoners hebben dan vrije tijd om met elkaar te ontspannen in hun appartementen. Deelnemers die alleen het dagprogramma volgen, worden naar huis gebracht als ze geen eigen vervoer hebben.” Simone is erg tevreden over haar werk als teamleider op de zorgboerderij. “Mijn collega Anne is momenteel met zwangerschapsverlof, samen zorgen we vijf dagen per week voor de dagelijkse gang van zaken. We stellen zorgplannen op, onderhouden contact met de ouders en streven naar onze doelen, zodat alle deelnemers zich gezien en gewaardeerd voelen. We dragen ook zorg voor het welzijn van alle dieren, zoals de pony’s, katten en kippen. Ik geloof niet dat er een veelzijdigere baan bestaat dan deze,” glimlacht ze.

Voedselbank

In februari ontving de zorginstelling een genereuze donatie van 1500 euro van de Rotary, die werd gebruikt voor het onderhoud van kweekbakken op kniehoogte in de kas. De houten bakken zijn langzaam aan het verslechteren en de hoop is om ze in de toekomst allemaal door kunststof planken te vervangen. Ellen legt uit: “In onze plantenkassen kweken onze deelnemers groenten. De volledige opbrengst gaat naar de voedselbank. We zijn geen productiebedrijf. Ons winkeltje biedt zelfgemaakte producten en brocante artikelen aan, maar het belangrijkste doel is om interactie met mensen te bevorderen. Ze krijgen ook paardrijles, iets wat normaal gesproken behoorlijk prijzig is. Het is geweldig dat de deelnemers hier gratis kunnen leren rijden.”

Simone benadrukt echter dat het financieel niet altijd even rooskleurig is: “Onze deelnemers komen hier binnen via persoonsgebonden budgetten van de overheid. Daarmee moeten we alles bekostigen, ook ons eigen salaris en dat van de rest van het personeel. De zorgsector staat onder druk, en dat merken wij ook. We bieden 24-uurs zorg, zowel tijdens de dagbesteding als daarbuiten. Het onderhoud van de boerderij vergt ook de nodige investeringen.”

Eva

Op de muziekzolder ontmoeten we Eva Punt (24), een stralende persoonlijkheid met een opmerkelijk talent voor zang. Voordat ze met ons praat, trakteert ze ons op een lied: ‘Sweet Caroline’ klinkt kraakhelder door de microfoon. Eva’s prachtige stem en innemende glimlach maken meteen indruk. Ellen vertelt ons hoe Eva in januari 2017 bij de zorgboerderij kwam: “Eva liep hier aanvankelijk stage om te ontdekken of deze plek iets voor haar zou zijn. Ze is dol op dieren en muziek. Het duurde niet lang voordat ze zich hier helemaal thuis voelde. Sinds een jaar woont ze hier,” straalt Ellen. Eva haakt in: “Dat klopt en het mooiste vind ik muziek maken; ik hou van zingen, dat staat bij mij op nummer één. Als ik niet zing, ben ik creatief bezig in het atelier; ik ben gek op diamond painting.” ‘s Ochtends helpt ze met de dieren en rijdt ze ook paard. Ze gaat graag wandelen met de ezels en pony’s. Bovendien maakt ze gebruik van de fitnessapparatuur die hier staat. Eva wil even iets kwijt: “’Hallo, ik ga weer naar mijn eigen Center Parcs!’, dat zeg ik altijd tegen iedereen, zo voelt het hier namelijk,” lacht ze. “Iedereen hier is mijn vriend. Ik vind iedereen hier erg leuk. Ik heb mijn plek helemaal gevonden. Voorheen woonde ik in De Barnsteen van Leekerweide, maar dat was echt een woongroep met een gemeenschappelijke woonkamer. Hier voel ik me veel meer op mijn gemak, want ik heb mijn eigen appartement. In mijn vorige woonomgeving merkte ik dat mijn medebewoners een lager ontwikkelingsniveau hadden dan ik. Ik voelde me daar niet meer prettig. Het laatste jaar bracht ik eigenlijk alleen nog maar in mijn kamer door. Ik was zo ongelukkig. Ik wilde blijven groeien en maakte grote stappen, wat door de begeleiding ook werd opgemerkt.” Ralph voegt toe: “Eva kan foutloos Nederlands schrijven. Ze begrijpt snel, maar is niet altijd even snel in haar doen en laten,” Eva barst in lachen uit: “Ja, dat klopt, ik ben altijd de laatste die komt eten! Maar hier mag ik mezelf zijn, dus dat is helemaal niet erg.” Eva’s schrijftalent bleek uitstekend te zijn. Trots vertelt ze: “Ik schrijf graag verhalen. Show Hero, twee jongens die talentenshows organiseren voor mensen met een beperking, vroeg me om een verhaal te schrijven over Corona. Ik las dat voor in een zaal vol met 300 mensen.” Haar ogen glinsteren van trots terwijl ze vertelt. Ze maakt een groot gebaar om te benadrukken hoe groot de zaal en het publiek waren. “Ik was zo trots. Ik dacht: ‘Hier sta ik dan wel maar effe mooi’. In de pauze kwam de helft van de zaal naar me toe en gaf me een grote groepsknuffel. Ik ben hier enorm gegroeid en voel me erg gelukkig op Engelenburgh.” Simone voegt eraan toe: “We leven hier samen, in goede en slechte tijden. De sfeer en saamhorigheid in de groep brengen warmte met zich mee.” Eva benadrukt dit: “We zijn er voor elkaar, we zijn een familie” zegt ze.

Vlnr.: Eva, Simone, Ralph en Ellen bij een pony naast de stolpboerderij. -Vincentdevriesfoto

Jaarlijkse concerten

Engelenburgh organiseert ook elk jaar een concert. Ralph vertelt: “Sinds 2015 geven wij jaarlijks concerten. We oefenen met onze deelnemers; ze kiezen zelf een lied dat we met meerdere muzikanten en muzikale vrijwilligers instuderen. Wanneer het zover is, plannen we een datum en treden we op. De zaal zit altijd vol tijdens het matinee en de avondvoorstelling; er is plaats voor 150 mensen. Tijdens de pauze serveren we zelfgemaakte appeltaart. De opbrengst gaat altijd naar de boerderij. We hebben een aantal jaar gespaard voor een invalidelift om oudere bezoekers naar de zolder te kunnen vervoeren, en dat doel is nu bereikt. Ons volgende project is de financiering van een tractor. Wat onze aanpak uniek maakt, is dat iedereen gelijkwaardig is; dit zie je ook tijdens onze optredens. We staan allemaal naast elkaar, niemand staat op de achter- of voorgrond. Iedereen is een volwaardig lid van de band, en dat maakt ons uniek. Ik heb nog nooit ergens anders zo’n voorstelling gezien, daarom zijn onze concerten ook zo populair in de omgeving.”

Ik heb ze hier allemaal zien opbloeien

Ellen sluit af met een glimlach. “Sommige bewoners en deelnemers komen hier binnen als verlegen mensen, bang om zichzelf te zijn. Anderen waren diep in de put. Ik heb ze hier allemaal zien opbloeien. Dieren, kunst en muziek verbinden mensen. We hadden hier ook een man met Parkinson. Zijn zangtalent werd aangewakkerd door de muziek, hij had vroeger in een band gespeeld; het was prachtig om te zien. Er was ook een jongeman die vaak in contact kwam met een wijkagent. Hij ging een verkeerde richting op. Sinds hij hier drie dagen per week is en een doel in het leven heeft, gaat alles veel beter voor hem. Thuis heeft hij geen wijkagent meer nodig om hem te vertellen welke weg hij moet volgen. In het begin kon hij in tranen uitbarsten omdat hij niet gewend was dat iedereen hier zo lief voor hem was. Hij riep: ‘Ik ben hier zo gelukkig’. Als ik eraan terugdenk, gloeit mijn hart nog steeds. Inmiddels zijn we een gemeenschap geworden waarin we samenleven, bijna als een goedlopende commune. Helaas is er geen ruimte meer voor nieuwe bewoners; we zijn vol. De telefoon staat roodgloeiend, en het doet me pijn als ik moet zeggen dat we geen plek meer hebben. Het schenken van geluk aan onze deelnemers is waar ik mijn levensvreugde uit haal.” Ralph knikt instemmend, en Eva voegt toe: “Ik wil hier altijd blijven wonen, Ellen.” Dat is haar gegund. “Ralph en ik hopen 100 jaar oud te worden,” lacht Ellen. Samen hebben ze nog vele prachtige jaren voor de boeg. Wat de toekomst ook moge brengen, de tijd zal het leren.

Voor meer informatie: www.engelenburgh.net.

vincentdevriesfoto.nl