Vakantieganger op Texel sluit vriendschap met koppige fazant op één pootje

Een goed gesprek

Ik zit in de schaduw tussen de duinen bij onze caravan op Texel. Het is zinderend heet.

Het helmgras zucht onder deze temperaturen. Ze laten hun pluimen hangen, totdat een licht briesje ze herinnert aan betere tijden. Op de maat van de wind zie ik ze in harmonie naar elkaar knikken, alsof ze willen zeggen: “Heb jij het ook zo warm? Ik zou wel een emmer water op kunnen.”

Ze lijken maar door te ratelen, totdat de wind weer gaat liggen en hun pluimen opnieuw gaan hangen. Ze hebben er even geen woorden meer voor.

Wij hebben sinds kort een huisdier bij onze caravan. Een fazant van het mannelijk geslacht, met een prachtige verenpracht. Hij heeft een beperking, maar daar wil hij nog niet over praten. Onze relatie is nog pril.

Hij heeft slechts één pootje waar hij op kan staan; de andere bungelt er wat bij.

Hij heeft een opgeruimd karakter en is gelukkig getrouwd. Mevrouw Fazant is er soms bij, maar zij is iets meer op zichzelf. Hij is een lekkerbek en is gek op broodkruimels en bramen.

Die groeien hier in het wild rondom onze caravan. Alleen het oogsten is soms wat lastig.

Een volle tak met bramen ziet er aanlokkelijk uit, maar staat op een steil heuveltje. Hij laat zich niet kennen. Voor hem geen invalidekaart of aparte parkeerplaats.

Nee, deze stoere fazant laat zich niet beperken door zijn beperking.

Met een soort van een, twee, drie, in Godsnaam neemt hij een aanloopje en hupt het steile heuveltje op. Tenminste, dat was de bedoeling. Totdat de zwaartekracht vat kreeg op deze stoere vogel.

Achterwaarts, in een niet zo sierlijke koprol, valt hij pardoes op zijn rug.

Om zich vervolgens snel om te draaien en het zand uit zijn veren te schudden. Met een gezicht van: “Je zit daar wel lekker te luieren, maar je zou me ook even kunnen helpen, buurman,” kijkt hij mij aan.

Voor mij het signaal om uit mijn stoel te komen en hem te helpen bij het oogsten van de bramen.

Dankbaar pikt hij deze donkerrode lekkernij naar binnen. Als zijn buikje rond is, hinkelt hij tevreden weg om zich terug te trekken en heerlijk uit te buiken.

Het is een fazant naar mijn hart.

Wij zullen elkaar hopelijk nog vaker tegenkomen, want we moeten nog wel een beetje aan onze relatie werken.