‘Hup, ervoor zorgen’– Nuchtere Anneke Glas over het leven als mantelzorger

Door: Sandra Ooms

Anneke zorgt al jaren voor haar moeder. “Ik deed al zo’n acht jaar haar boodschappen,” vertelt ze. “Ze vond het heerlijk om zelf nog wat dingetjes te kunnen uitzoeken. Maar vorig jaar merkte ik dat het niet goed ging. Ze beschuldigde me van dingen die ik niet had gedaan, erg verdrietig. Maar toen wist ik wel meteen: dit is het begin van dementie.” Anneke herkende de signalen van een vriendin die ze eerder had verzorgd. “Zij gaf iedereen de schuld als ze iets kwijt was. Ook had ze het waanidee dat iedereen ‘belletje-trek’ bij haar deed. Met mijn moeder ging  het snel achteruit. “Ze is die zomer nog uit bed gevallen en brak haar heup,” vertelt Anneke. “De brandweer moest haar via het raam uit de slaapkamer takelen. Ik had er foto’s van gemaakt — ze vond het prachtig!” lacht ze. “Zelfs toen ze in het ziekenhuis lag, bleef ze vrolijk.”

Na de operatie volgde een zware periode. “Ze kreeg een delier en was helemaal van de wereld. Ik dacht even dat het niet meer goed zou komen, en heb zelfs getwijfeld over een verzorgingshuis. Maar na een paar weken knapte ze gelukkig weer op.” Tijdens haar revalidatie in het Magnushof in Schagen was Anna de vrolijkheid zelve. “Ze speelde spelletjes, lachte met iedereen — het was daar één gezellige boel! Ze hadden nog nooit zo’n vrolijke patiënt gehad, hoorde ik later.”

Zorg met een glimlach

Anneke verzorgt haar moeder helemaal alleen. “Ik had de Omring gebeld voor hulp met wassen, maar er kwam een man. Dat wilde mijn moeder niet. De volgende dag kwam er weer een man, dus toen was dat ook geen oplossing. Nu wast ze zichzelf met washandjes en ik was elke week haar haren. Dat gaat prima.” Elke dag brengt Anneke een maaltijd langs, die haar moeder opwarmt in de magnetron, dat gaat goed. “En haar buren, dat zijn engelen! Die komen elke dag bij haar langs om te rummy-cuppen. Hapje, drankje, lachen – en ze wint ook nog! Die scherpte zit er nog wel in hoor,” zegt ze met een schaterlach.

De band tussen moeder en dochter is hecht.  “Ik neem haar overal mee naartoe en laat haar zelf beslissen. Ze moet haar eigen zin kunnen doen zolang dat nog gaat. Een volwaardig mens blijven, dat vind ik belangrijk.”

Nuchter en dankbaar

Over vermoeidheid of frustratie doet Anneke niet moeilijk. “Het is er nu eenmaal en klaar. Hup, ervoor zorgen,” zegt ze nuchter. “Ik ben blij met de mensen om me heen. De uurtjes met mijn moeder zijn fantastisch. En dit jaar ben ik zelfs nog tien dagen op vakantie geweest. Mijn moeder logeerde toen in Het Max Plazier Huis in Schagerbrug. Ze heeft daar gewandeld en gefietst, ze vond het geweldig! Dat deed me goed. Wonen daar? Nee, dat wil ze niet. Ze hoort thuis in haar eigen huis. En dat respecteer ik.”

Humor in huis

“Ze heeft een alarmketting, want laatst kon ze niet meer overeind komen van een krukje. Handig ding. En als we ergens naartoe gaan, vertel ik dat pas een paar dagen van tevoren. Anders belt ze me elke dag om te vragen wanneer het is.” Ze grinnikt. “Een keer belde ze me om zes uur ’s ochtends om te vragen wanneer de buurvrouw jarig is. Toen ik zei: ‘Volgende week, mam, en je hebt me wakker gebeld,’ zei ze: ‘Oh, nou, dan heb je een fijne lange dag!’” Anneke lacht. “In het begin raakte ik weleens geïrriteerd dat ze dingen honderd keer vertelde, maar nu laat ik het lekker gaan. Ze mag er zijn.”

Een actief leven

Naast de zorg voor haar moeder zit Anneke niet stil. Ze keezt in het Posthuis in Middenmeer, helpt achter de bar in de Cultuurschuur, is vrijwilliger bij Doet & Ontmoet, rijdt mensen naar het ziekenhuis en helpt bij het Repair Café. “Minder doen? Ik denk er niet aan! Ik vind alles leuk,” zegt ze enthousiast. Ook haar gezin speelt nog een grote rol in haar leven. “Ik heb twee zoons, van 47 en 49, en ik heb lang op mijn kleinkinderen gepast. Ze komen nog vaak even langs voor een bakkie. En met mijn man ga ik er ook graag op uit.”

Erkenning en toekomst

Op de Dag van de Mantelzorg werd Anneke in het zonnetje gezet. “Een andere mantelzorgster en ik waren uitgenodigd bij het Hartelijk Festival in Slootdorp. Het was fantastisch! Foodtrucks, entertainment, een fotobooth – we zijn helemaal losgegaan,” zegt ze lachend. “Het avondeten hebben we maar overgeslagen.”

Wat ze andere mantelzorgers wil meegeven? “Luister naar je hart. Luister naar de mensen en probeer ze te helpen. Ga ze niet terechtwijzen, laat ze in hun waarde.”

En hoe ze de toekomst ziet? “Het kortetermijngeheugen van mijn moeder is slecht, maar van vroeger weet ze alles. Ik hoop dat ze de 95 haalt – dan gaan we lekker uit eten. En ach, misschien wordt ze wel honderd.” Anneke glimlacht. “Zolang het kan, zorg ik voor haar. Met liefde.”