De Jumbo ballotage commissie

Door: Anonieme inzender

Ze zitten er bijna dagelijks. De vaste kern. De mannen die elkaar niet meer hoeven uit te leggen hoe het gaat, omdat ze dat allang aan elkaars gezicht hebben gezien. Ze praten over het weer, de politiek, voetbal, vroeger en vooral over alles wat zich tussen de ingang en de groenteafdeling afspeelt.

Wie de supermarkt binnenloopt, ontkomt niet aan een vluchtige blik van de heren. Niet onvriendelijk, maar wel opmerkzaam. Nieuwe kapsels worden geregistreerd. Een gipsbeen blijft niet onopgemerkt. Een overvolle winkelwagen roept vragen op. En als iemand voor de derde keer die week langskomt, is daar ongetwijfeld een logische verklaring voor. Of anders wordt die gezamenlijk bedacht.

Het mooiste is misschien wel dat deze club geen voorzitter lijkt te hebben en toch feilloos functioneert. Er zijn geen statuten, er is geen huishoudelijk reglement en geen contributie. Al krijg je soms het idee dat er wél een ballotagecommissie bestaat.

Ik hoorde namelijk ooit over een heer die voorzichtig probeerde aan te schuiven. Een vriendelijke poging om zich bij het interessante gezelschap te voegen. Het liep anders. Of het nu aan de stoel, de timing of aan de ongeschreven regels lag, hij werd nooit echt onderdeel van de vaste bezetting. Sommige verenigingen hebben een ledenstop. Deze heeft blijkbaar iets subtielers.

Toch moet ik bekennen dat ik stiekem geniet van dit dagelijkse tafereel. Want hoe vaak zie je tegenwoordig nog een groep mensen die elkaar vrijwel elke dag opzoekt? Zonder agenda, zonder telefoon op tafel en zonder haast. Gewoon om samen koffie te drinken en de wereld een beetje door te nemen.

Misschien wordt er inderdaad wat geroddeld. Misschien wordt er iets te enthousiast geconcludeerd waarom iemand alweer een taart koopt of waarom die buurman ineens bloemen bij zich heeft. Maar ach, een dorp zonder een beetje speculatie is als koffie zonder aroma.

Eigenlijk vormen deze heren iets wat steeds zeldzamer wordt: een levend stukje dorpscultuur. Ze zijn de onofficiële ontvangstcommissie, de sociale radar en misschien wel het kloppend hart van een supermarkt waar mensen allang niet meer alleen komen voor melk en brood.

Dus de volgende keer dat ik langs hun tafel loop en een paar nieuwsgierige blikken mijn kant op zie komen, glimlach ik maar gewoon. Want ergens weet ik: als je onderwerp van gesprek bent geweest, hoor je misschien toch een heel klein beetje bij het dorp.