‘Altijd met volle tassen naar huis’: de Kantelaars houden al 55 jaar vast aan Zwaagse kermistraditie

De Kantelaars bestaan uit Theo Beerepoot (75), Jan Korse (83), Simon Buis (79), Theo Bot (77), Kees Dekker (77), John Karsten (63) en Jan Pistoor (78). Ooit begon de groep met elf mannen. Vier van hen zijn inmiddels overleden: Cees Neuvel, Siem Besseling, Peter Dekker en Jan Jong. “Die horen er nog steeds een beetje bij”, zeggen de mannen.

Goed beleven

Het jaarlijkse rondje ontstond vanuit een traditie van hun ouders. Theo Beerepoot vertelt dat de kermis in Zwaag vroeger maar twee dagen duurde: maandag (tweede pinksterdag) en dinsdag (‘derde pinksterdag’). “Onze ouders kwamen toen al bij elkaar voor een kermisborrel. Mijn vader zei altijd: het is maar twee dagen kermis en dan moet je het er goed van nemen. Die dagen moest je volgens hem goed beleven, en dus kwam om half negen ‘s morgens het bier al op tafel.”

Eerst koffie met gebak

De mannen gingen als jongens met hun ouders mee en zetten de traditie later zelf voort. “Onze ouders hadden ook hun eigen kermisrondjes. Uiteindelijk is deze groep eruit voortgekomen”, legt Theo Bot uit. Nog altijd houden ze vast aan dezelfde opzet. Dinsdagmiddag begint het gezelschap om 13.30 uur met koffie en gebak op het eerste adres. Daarna verschijnt het eerste biertje op tafel en trekt de groep verder langs vier adressen.

Hapjes en discussies

De vrouwen van de mannen verzorgen onderweg de hapjes. “Heel traditioneel, maar dat houden we graag zo”, lacht Kees Dekker. “Nee hoor, we vinden het heel mooi dat ze dit willen doen.” Vroeger hoorde daar ook een uitgebreide maaltijd bij, maar dat is inmiddels veranderd. “Nu eten we tussendoor hapjes op de adressen en dat is genoeg.” De mannen blijven ongeveer anderhalf uur op ieder adres. Rond 21.00 uur eindigt de dag steevast. “Dan gaan we met volle tassen weer naar huis”, grappen ze.

Zelfspot

Voorheen eindigde de avond vaak bij de Fruithandel van Hero Peerdeman. Kees: “Daar kwamen onze vrouwen dan ook naartoe en dan deden we er nog eentje toe. Dat werden er soms ook wel drie.” Volgens de mannen zit de kracht van de groep vooral in de verschillen tussen elkaar. “We denken over onderwerpen heel verschillend en hebben daardoor altijd leuke discussies. Nooit met elkaar eens”, zegt Kees. “We voeren elkaar wel een beetje, een beetje narren. Zelfspot moet je bij ons dus wel hebben.” Toch zijn de gesprekken niet alleen luchtig. “Als iemand niet lekker in zijn vel zit, dan brengen we dat meteen op tafel. Iedereen kan wat dat betreft zijn ei kwijt.”

Dobriwerski Glasnivolski

Bij bijzondere momenten hoort ook een vast ritueel. Als iemand bijvoorbeeld een huwelijksjubileum viert, zetten de mannen steevast hun lijflied in: ‘Dobriwerski Glasnivolski’. Wat de tekst precies betekent, weten ze zelf eigenlijk ook niet, lachen ze. “We zingen het altijd als er iets te vieren valt.”

Uitnodiging via Whatsapp

Binnen de groep zijn de taken verdeeld. Kees Dekker beheert de kas en John Karsten is voorzitter. Hij verstuurt ieder jaar de uitnodiging voor de kermisdinsdag. “Dit jaar ging dat voor het eerst via onze Whatsapp-groep”, vertelt John. “Maar de meesten willen het toch liever op papier, dus dat doen we volgend jaar maar weer.” Stoppen zijn de mannen voorlopig niet van plan. “We gaan door tot het bittere eind”, klinkt het lachend aan tafel terwijl het Zwaagse volkslied wordt ingezet.

Dit bericht is ook gedeeld via ons WhatsApp-kanaal van gemeente Hoorn. Ook razendsnel het laatste nieuws in je app? Volg het Rodi-kanaal nu (anoniem) via deze link.