‘Communicatie is het geheim voor een goed en lang huwelijk’

Door Bente Schonewille

Briljanten huwelijk 

Willem was altijd een reiziger en het is daarom ook geen toeval dat hij zijn vrouw Else tijdens een van zijn fietsreizen tegenkwam in de jaren 50. Hij ontmoette de Duitse Else in haar geboortestad Kassel, waar haar warme uitstraling meteen zijn interesse wekte. Zij vond hem meteen leuk, omdat ze hem een knappe man vond. De relatie die tussen hen ontstond, was niet vanzelfsprekend; ze moesten er hard voor werken. Else sprak op dat moment geen Nederlands en Willem sprak nauwelijks Duits. Toch vonden ze elkaar met weinig woorden en door het gebruik van lichaamstaal. Willem was eigenlijk van plan om twee dagen verder te fietsen en daarna terug te keren naar Amsterdam, maar hij bleef een paar dagen extra in Kassel bij Else. Tijdens hun ontmoeting was Else 16 en Willem 18 jaar oud. 

‘Mijn oom schreef soms andere dingen op’

Terug in Nederland schreef hij haar brieven in het Duits en zij schreef hem brieven in het Nederlands met de hulp van haar Nederlandse oom. “Mijn oom schreef soms andere dingen op of verzon een paar extra zinnen’, vertelt Else lachend. Het schrijven van brieven zorgde ervoor dat ze in contact bleven, ondanks de grote afstand. In die tijd bestond de dienstplicht nog, waardoor ze elkaar maar weinig zagen. Tijdens de dienstplicht verdiende Willem één gulden per dag en de helft van zijn maandsalaris ging op aan fruittussendoortjes die hij zelf moest kopen. Het geld dat hij overhield, spaarde hij om in zijn vrije weekenden naar Else in Duitsland te gaan. Het sparen ging zo langzaam dat hij soms meemaakte dat de prijzen van een treinkaartje omhoog gingen, waardoor hij weer een maand moest wachten om haar te bezoeken. Bellen was nog niet aan de orde, dus schreef hij haar dat hij nog niet naar Duitsland kon komen. 

Liever iemand anders

Niet iedereen was enthousiast over de liefde die tussen hen opbloeide. Willems ouders waren koele Amsterdammers en hoopten dat hij met een Nederlandse thuiskwam. Ze begrepen niet dat hij zijn leven met een Duitse wilde delen, zeker niet terwijl er volgens hen leuke Nederlandse vrouwen waren, zoals bijvoorbeeld hun bovenbuurmeisje met wie hij goed contact had. “Mijn bovenbuurmeisje was geliefd bij mijn ouders, maar we hadden altijd platonisch contact. Ik was niet verliefd op haar,’ vertelt Willem. Willems ouders waren erop tegen dat hij en Else een stel waren. Ze zeiden tegen hem dat Else niet bij hen thuis mocht komen, tenzij ze verloofd waren, in de hoop het stel uit elkaar te drijven. Dit protest zorgde ervoor dat Willem de verloving kortstondig verbrak, zij gooide boos haar verlovingsring naar zijn hoofd. Maar hij kwam al snel met hangende pootjes terug. Nog geen 24 uur later belde hij Else met de vraag of ze hem terug wilde. In eerste instantie was ze er helemaal klaar mee, maar een goede vriend adviseerde haar om ten minste naar hem te luisteren en pas daarna een beslissing te nemen. Dat deed ze en daardoor zijn ze nog steeds samen. Drie jaar na hun eerste ontmoeting zijn ze getrouwd. Na hun huwelijk hebben ze ongeveer 40 jaar in Amsterdam gewoond en later zijn ze naar Avenhorn verhuist, waar ze nu al 26 jaar wonen. 

Reislust

Van zijn reislust maakte Willem zijn beroep. Het begon tijdens de dienstplicht, waar hij in grote wagens mocht rijden. Later werd hij tram- en buschauffeur en zodra de kinderen groot genoeg waren, verwezenlijkte hij zijn droom: hij werd touringcarchauffeur in het buitenland. Else had altijd affiniteit met kinderen en vond het heerlijk om thuis te blijven met de kleintjes. Nu haalt ze haar plezier uit het tijd doorbrengen met de klein- en achterkleinkinderen. 

Anders zijn is geen probleem

Verschillende mensen hebben Else en Willem door de jaren heen verteld dat ze heel verschillende persoonlijkheden hebben, maar zij zien dat niet als een probleem. Volgens Else is communicatie het geheim voor een goed en lang huwelijk: ‘We hebben vooral over de opvoeding veel gediscussieerd. Hij is beschermend, terwijl ik wil dat kinderen zelf de wereld ontdekken en over hun gevoelens durven praten’. Willem is bedachtzaam en lief, iets wat Else in hem waardeert en heeft versterkt: ‘In die zin heb ik hem dat aangeleerd, in plaats van zijn ouders’. Ze vindt het een van zijn beste eigenschappen dat hij zo attent is, wat hij bijvoorbeeld toont door haar vorige week spontaan te verrassen met een bakje aardbeien. Willem vertelt dat een van de geheimen van een goed en lang huwelijk is dat ze elkaar altijd een knuffel geven voor het slapengaan en bij het wakker worden. “Het maakt niet uit of we daarvoor ruzie hebben gehad, het is belangrijk om affectie aan elkaar te tonen’, zegt Willem. 

Voor hen zijn nu de kinderen, klein- en achterkleinkinderen het belangrijkste. Daar besteden ze de meeste tijd aan. Ze weten nog niet hoe de toekomst eruit ziet. Mentaal zijn ze nog fit, maar fysiek wordt het voor beiden minder. Else’s hart is minder goed en Willem heeft op het nippertje long-covid overleefd, waaraan hij klachten overhield. Het is hun droom om hun 70-jarig jubileum samen te mogen vieren.