Ode aan het Wijkpark

en daarom gaat het deze keer

over Landsmeerse mooie plekken,

die je zonder moeite kunt ontdekken.

Veel is veranderd al die tijd.

Ons dorp werd langzaam uitgebreid.

Nieuwe huizen, nieuwe straten,

Luyendijk en Havenzathe.

Er werd gesloopt en opgebouwd,

wat nieuw was werd al snel vertrouwd.

Eén ding is ongerept gebleven:

het Wijkpark, vol natuur en leven.

Een groene long, met hoge bomen,

waar je al wand’lend weg kunt dromen.

Je waant je in een heel groot bos,

de grond veert zacht, je hond loopt los.

Naast je pad bloeit fluitekruid,

om je heen vogelgefluit.

De koekoek, karekiet en specht,

veel vogels kunnen hier terecht.

Ze bouwen in dit park hun nest,

en dat bevalt hen opperbest.

Toen koolmezen dit park ontdekten

haalden ze er rupsjes en insecten

om hun jongen eten te geven.

Ja, dit Wijkpark zit vol leven.

Wie heel hard werkt kan hier na zessen

even lekker gaan ontstressen.

Jong en oud gaan er basketballen,

met een paar, of met z’n allen.

Bij de vogels en de kippen

kunnen kind’ren glijden, wippen,

schommelen, draaien zonder dimmen

en in de touwtoren behendig klimmen.

Zo’n 60 lentes telt het park

en net als vroeger in Noach’s ark

wordt het bevolkt met heel veel dieren:

egels, bijen, vlinders, mieren.

Maar óók met mensen uit heel Landsmeer,

die blijven er komen, telkens weer.

We voelen ons als Landsmeerders rijk

in dit park bij deze wijk.

Als Landsmeerders zijn we blij,

met zo’n wijkpark heel dichtbij.

Is de naam ‘Wijkpark’ wel terecht?

Want het blijkt een ‘Dórpspark’, - écht.

Arend van Dam