Astrid Muller veertig jaar doktersassistente in Landsmeer

door Marcel van Stigt

LANDSMEER - Een weekendje weg naar Lunteren met het gehele team en tientallen kaarten, brieven en foto’s van patiënten. Een aantal heeft ze al in een boek geplakt, maar de felicitaties komen nog steeds binnen. Overweldigend vindt Astrid Muller het allemaal. Ze had heus wel íets verwacht, maar dít… Met een tissue veegt ze een traantje van haar wang. “Dat doet je wel wat.”

Zóveel waardering. Het zal hem onder meer zitten in de belangstelling die ze naar haar patiënten toe laat blijken. Ze kent iedereen en daarmee kent ze ook alle dwarsverbanden. Niet zelden loopt ze de wachtkamer in om bijvoorbeeld aan een patiënte te vragen of haar zoon al is afgestudeerd. “Dat stellen mensen altijd op prijs.”

Vacature in Amsterdam-Noord

Op jonge leeftijd wist Astrid al wat ze wilde: doktersassistente worden. Niet in een ziekenhuis, want dan zijn de contacten vaak eenmalig en vluchtig, maar in een huisartsenpraktijk. In haar woonplaats vond ze na het afronden van haar opleiding geen vacature, die vond ze wel in Amsterdam-Noord.

In deze praktijk liep een arts in opleiding rond en die vertelde dat zijn broer huisarts was in Landsmeer en een assistente zocht. Hij doelde op Hans Reijnders en die startte aan de Dokter M.L. Kingstraat 2B een nieuwe praktijk. Dat was iets dichter bij huis. Astrid heeft gesolliciteerd, werd aangenomen en is op dat adres nooit meer weggegaan.

‘Niet-pluisgevoel’

Nog altijd fietst ze dagelijks met hetzelfde plezier als op haar eerste dag naar haar werk. “Het gaat me vooral om het luisteren naar mensen, belangstelling tonen, ongerustheid wegnemen”, zegt ze. “Maar ook beoordelen of er spoed of geen spoed nodig is. Daarvoor moet je een ‘niet-pluisgevoel’ hebben. Ik ken alle patiënten en als ik iemand aan de lijn heb die nooit belt, denk ik, nou: dezelfde dag maar laten komen. Allemaal op gevoel en dat gevoel klopt altijd.”

Kaartenbak vervangen door computer

In de loop der jaren is er veel veranderd. Keek men vroeger huizenhoog tegen een huisarts op, nu is dat volgens Astrid niet meer zo. “Iedereen zit nu op hetzelfde niveau en zo hoort het ook.” Verder is de kaartenbak al hoog en breed vervangen door de computer.

Wat nauwelijks is veranderd is het team om haar heen. Er is weinig verloop in de samenstelling, wat ook wel iets zegt. “Er zijn nog twee assistentes, onder wie mijn zus, en waar nodig springen we voor elkaar in. Het zijn fijne collega’s en we hebben twee attente huisartsen.”