Wandelen mee om ‘het mooiste poldertje van Nederland’

Marcel van Stigt

Je hoeft het als inwoner van Amsterdam-Noord en omgeving niet ver te zoeken als je lekker wilt wandelen. Dat kan gewoon in de buurt. Variatie genoeg en de kans dat er een verrassend pareltje opduikt is altijd aanwezig. Zoals de Wilmkebreekpolder. Of dit echt ‘het mooiste poldertje van Nederland is’, daarover kunnen de meningen verschillen, maar het ligt wel heel fraai zo tussen de bebouwing.

Het startpunt van de uitgezette wandeling (blauwe pijlen) ligt in de Molenwijk. En wie deze wijk doorkruist zal merken dat er zowel om als tussen de karakteristieke flats volop groen is aangelegd. Een prettige constatering zo aan het begin van de route.

De Wilmkebreekpolder lonkt en eenmaal beland in Kadoelen geven doorkijkjes tussen de huizen door al wat beelden prijs. De polder ligt wel een beetje verstopt achter de huizen en het duurt even voordat hij zich in volle glorie laat zien. Maar dat geeft niet; de wandelroute is sowieso aangenaam genoeg.

Langs het sportpark

De route gaat verder door Kadoelen en ik loop langs het sportpark. Links hoor ik hoe tennisballen over het net worden gemept, rechts ligt volkstuinpark De Bongerd. Herinneringen doemen op als ik de huisjes zie. Dat gebeurt mij tijdens wandelingen nog wel eens. Herinneringen aan het volkstuintje met huisje dat mijn opa en oma vroeger ergens in Buitenveldert hadden. We gingen er met ouders en broers regelmatig heen. Dan mochten we voor iedereen softijsjes halen in de kantine, helemaal bij de ingang, en dan kon je alleen maar hopen dat de hele boel bij aankomst in het huisje niet was gesmolten.

Mijn opa – in zijn werkzame leven timmerman - was heel handig en inventief. In het grasperkje voor de deur had hij een kuil gegraven en afgedekt met een houten deksel en dat fungeerde als voorraadruimte. Daar bewaarde hij onder meer flessen frisdrank in. Dat serveerde hij dan lauwwarm. We hebben hier nooit een probleem van gemaakt.

Maar dit even terzijde.

Groene rand van de Banne

Ik loop langs de groene rand van De Banne, over het Vikingpad, steek twee keer het Zijkanaal I over en vervolg mijn weg over de Landsmeerderdijk. En ja, nu kan ik de Wilmkebreekpolder goed zien. Mooi moment voor een korte pauze. Even turen over het natuurgebied, waar een enorme rust vanuit gaat.

Er hadden net zo goed woningen kunnen staan. In de loop der tijd zijn daar vaak plannen voor beraamd, ook voor de aanleg van een weg, maar die zijn nooit uitgevoerd. Dit is voor een belangrijk deel te danken aan buurtbewoners die zich dapper hebben verweerd. Een aantal van hen heeft de krachten gebundeld en in 1997 de Vereniging tot Behoud van de Wilmkebreekpolder opgericht. Het doel van de vereniging is om de polder in zijn huidige staat, met het agrarisch natuurbeheer van de pachtende boer, te behouden en om te waken tegen ongewenste ruimtelijke ingrepen. De vereniging heeft zich daarnaast als taak gesteld om de flora en fauna in de polder te beschermen, het agrarisch natuurbeheer te ondersteunen en de natuurontwikkelingen in de polder te volgen en te stimuleren.

Dat doet ze allemaal heel goed. En ja, en dan mag ze van mij de Wilmkebreekpolder best ‘het mooiste poldertje van Nederland’ noemen. Daar kan ik heel goed mee leven.

Met die constatering vervolg ik de Landsmeerderdijk naar de sfeervolle Oostzanerdijk, ook een mooi deel van de route. Het Kermispad brengt me terug naar de Molenwijk. Ik ben een prettige wandelervaring rijker.

Deze wandeling volgen? Kijk op www.wandelnetwerknoordholland.nl/themaroutes/wilmkebreekroute-blauw/154729