Het hardloopplezier van Siem Pleijsier

Marleen Opschoor

Siem is geboren in 1935 en woont al heel zijn lange leven in Maassluis. Hij groeide op met twee broers en een zus. Het gezin woonde aan de vroegere Emmastraat. Zijn sportieve ‘carrière’ begon bij voetbalclub Excelsior. Maar toen hij vanuit de vaart een functie kreeg aan wal, zo rond zijn vijftigste, is hij begonnen met hardlopen en werd hij lid van AVW. Hij liep bijna dagelijks, door weer en wind, waarvan twee avonden in clubverband en in de weekenden vaak nog een wedstrijd. “Het gaf me enorm veel plezier, dat komt misschien wel door mijn achternaam”, grapt hij. Hij geeft toe dat het verslavend was. Zijn vrouw heeft hem altijd alle vrijheid gegeven. Na haar overlijden heeft het hardlopen hem letterlijk geholpen op de been te blijven. Bij AVW vond hij gelijkgestemden, je deelt dezelfde passie. Zijn zoon Simon is ook een tijd lid geweest. Zijn dochter Corine daarentegen wandelt liever. Siem heeft ook nog zestien keer de Vierdaagse van Nijmegen gelopen. Een paar keer samen met zijn zoon en dochter. Ze maken nog steeds sportieve uitstapjes met elkaar.

Marathon Man

Hij liep graag marathons, soms wel vier per jaar. Ook diverse malen in Australië, waar zijn oudste broer woonde. De snelste liep hij in Ettenleur, in een tijd van 3.34 uur. De meest bijzondere vond hij die van New York. Langs de gehele route staan enthousiaste toeschouwers en in elke wijk wordt muziek gemaakt. “Maar die van Rotterdam blijft toch wel de mooiste”, zegt hij, en zijn ogen gaan stralen, “dat laatste stuk over de Coolsingel is machtig mooi, je wordt gedragen door het publiek, aangemoedigd door familie en clubgenoten, alsof je zweeft”. Hij liep Rotterdam zestien keer. In 2015 liep hij daar een Nederlands record voor 80-plussers. De bedoeling was er nog één keer voor te gaan, drie jaar geleden. Hij had er volledig voor getraind. Toch besloot hij op het laatste moment ervan af te zien. Er was namelijk veel media aandacht ontstaan, hij zou de oudste loper zijn. Daarnaast had hij voor het eerst last van wat ‘mankementjes’, zoals hij het zelf omschrijft. Dat alles gaf te veel druk. Daarvoor heeft hij nooit echt blessures gehad. Clubgenoten zeiden weleens: “jij hebt nooit wat, hoe doe je dat toch?”. Hij vindt zelf dat hij vooral veel geluk heeft gehad.

APK-keuring

Nu hij met hardlopen is gestopt stapt hij dagelijks op de fiets. Hij woont naast Winkelcentrum Palet maar toch fietst hij voor ieder boodschapje naar De Koninghoek. “Dan heb ik gelijk weer een ritje”. Een electrische fiets wil hij niet; “ik wil kracht blijven zetten en ben nog niet toe aan afbouwen”, zegt de 90-jarige. Wel heeft hij nu een ‘damesfiets’ nadat hij een paar keer gevallen was. “Mijn been over die stang zwaaien werd toch lastiger”. Elke maandagochtend gaat hij naar de club voor een bakkie met de ‘groenploeg’, oud-clubgenoten die zorgen voor onderhoud in en rondom het clubhuis. Terugkijkend is hij best trots, hij wijst naar zijn prijzenkast en alle medailles aan de muur. Ook zijn kinderen zijn blij met hun nog zo fitte vader. “Elk jaar ga ik naar de dokter voor een APK-keuring”, zegt hij gekscherend, “en tot op heden ben ik nog steeds goedgekeurd”. Hij vindt dat als je aan de buitenkant alles goed in beweging houdt, ook je binnenkant gezond blijft”. Dat zijn mooie wijze woorden!