Daniel Rietdijk leeft voor de Ierse dans

Marleen Opschoor

Als kind danste Daniel al graag en probeerde hij verschillende dansstijlen uit. Maar niets raakte hem echt. Tot hij op televisie twee meisjes een Ierse dans zag uitvoeren. Daar werd een zaadje geplant. Een proefles bij Rose Irish Dance School in Maassluis volgde. Spannend vond hij het, maar het voelde direct goed.

Sinds 2018 traint Daniel er drie avonden per week. Daarnaast maakt hij deel uit van hun showteam Celtic Sparks, waarmee hij optreedt door het hele land. Dat hij talent heeft, werd al snel duidelijk. Daniel werd toegelaten tot de School voor Jong Talent van het Koninklijk Conservatorium in Den Haag. Sinds groep acht is hij daar zes dagen per week te vinden. “Mijn grootste passie blijft de Ierse dans”, vertelt hij enthousiast. “Het ritme, het geluid van de schoenen op de vloer, de hoge sprongen, daar word ik heel blij van.” Zijn moeder vult aan: “Daniel is een bescheiden en rustige jongen, maar zodra hij zijn danskostuum aantrekt, verandert er iets.”

Een goed gevulde prijzenkast

Zijn eerste wedstrijd vergeet hij nooit. Die vond plaats in Brasschaat, België. “Ik wist niet wat ik kon verwachten. Overal zag ik meisjes met grote pruiken en glitterjurken. Ik kwam gewoon in een zwarte pantalon en bloesje. We dachten even dat we verkeerd zaten”, lacht Daniel. Toch bleek hij precies op de juiste plek. Hij won gelijk de eerste prijs. “Dat smaakte naar meer”, lacht hij. En zo geschiedde. Op zijn elfde werd hij voor het eerst Euraziatisch kampioen. Inmiddels heeft hij die titel vijf keer behaald. Ook deed hij al vier keer mee aan het wereldkampioenschap. De lat ligt dan extra hoog omdat ook de landen deelnemen waar Ierse dans traditie is, zoals Ierland, Groot-Brittannië en Amerika. Toch staat Daniel er nuchter in en voelt hij geen druk. “Voordat ik het podium op ga trek ik mij altijd even terug in mijn eigen bubbel en daarna ga ik ervoor.” Tijdens het WK voeren dansers twee dansen uit. De besten mogen een derde dans doen: de zogeheten recall. “Vorig jaar in Dublin haalde ik die recall”, vertelt Daniel trots. Bij elk WK wordt bovendien een prijs uitgereikt aan de beste danser uit een land waar Ierse dans geen traditie is. Die prijs ging tot nu toe steeds naar Daniel. Op zijn kamer staat inmiddels een goed gevulde prijzenkast.

Lees ook

Daniel Rietdijk voor de vijfde keer Euraziatisch kampioen Ierse Dans

Discipline en blijven lachen

De voorbereiding op het WK in Chicago is intensief. Dat betekent veel trainen, gezond eten, goed stretchen en de enkels sterk houden. Naast zijn trainingen bij Rose Irish Dance School, inmiddels gevestigd in Vlaardingen, wordt Daniel gecoacht door Don McCarron, een grote naam in de Ierse danswereld.

Kenmerkend voor de Ierse dans is het stille bovenlichaam: alle beweging zit in de benen, die gestrekt en vaak gekruist zijn. “En je moet blijven lachen en doen alsof het geen moeite kost”, lacht Daniel. Maar dat kost het wel, vooral conditioneel vraagt het veel. In totaal danst Daniel zo’n zevenentwintig uur per week. Zo’n druk schema vraagt offers. Er is weinig ruimte om spontaan met vrienden af te spreken. Zelfs een kappersafspraak plannen is lastig. Hij heeft het er allemaal voor over.

Dansdromen

Daniel droomt ervan na zijn opleiding naar Limerick in Ierland te gaan om daar aan de Universiteit Ierse dans en ballet te studeren. Uiteindelijk hoopt hij ooit te dansen bij een groot gezelschap zoals Riverdance. En dat hij er dan zijn geld mee kan verdienen. Voor Daniel is dansen meer dan bewegen op muziek. “Het geeft me een gevoel van vrijheid. En als het publiek enthousiast reageert, geniet ik extra.”