Afscheid van Koningshof is voor gelovigen ook begin van iets nieuws

Chrit Wilshaus

Volgens haar was het in de tijd van Abraham gebruikelijk om een god te volgen die jou iets beloofde en was het dus een waagstuk van Abraham om alles achter zich te laten en te kiezen voor een God waar hij eigenlijk niets van wist, die zich nog niet had bewezen. Bovendien leidde hij een goed leven in een voor die tijd grote stad. Van hem werd gevraagd dat allemaal achter zich te laten en een voor hem onbekende toekomst tegemoet te gaan. Reijnders preekte vorige week zondagochtend bij de afscheidsviering van de kerkzaal in Koningshof over voornoemd Bijbelverhaal. De situatie van Abraham is enigszins vergelijkbaar, aldus Reijnders, met die van de kerkgangers die na decennia in Koningshof gekerkt te hebben, nu naar de Immanuelkerk verhuizen en daarmee ook een beetje het onbekende tegemoet gaan. De angst voor het onbekende kwam ook terug in het verhaal dat werd verteld door emeritus predikant Geb van Doornik over een rups die uiteindelijk beseft dat het rupszijn niet zijn eindbestemming is. Daar moet hij wel eerst zijn angsten voor overwinnen, gehecht als hij was aan het blad dat zijn wereld vormde.

Nieuw elan

Veranderingen, aldus Reijnders, zoals het samengaan van de wijkgemeentes Jona (Immanuelkerk) en Koningshof tot wijkgemeente De Verbinding, het afscheid van de kerkzaal in Koningshof en de verhuizing naar de Immanuelkerk zorgen voor emoties. Daar is volgens de voorganger dan ook ruimte voor. Daarnaast stelt Reijnders dat er ook sprake is van een nieuw elan. Speciaal voor de gelegenheid schreef Van Doornik overigens een Koningshofballade op een melodie die hij al eerder gebruikte voor een ander lied. Dat is overigens geen gemakkelijke melodie.

Rode loper

Na afloop van de laatste kerkdienst in Koningshof, bij de koffie met iets daarbij, gemaakt door kerkgangers overigens, vertelt Reijnders desgevraagd onder andere de goede sfeer in Koningshof altijd te hebben gewaardeerd. “Maar ook dat hier gelachen werd, vond ik belangrijk. Wat ik wel moeilijk vond, was dat de geluidsapparatuur het vaak niet deed. Het grappige is natuurlijk ook dat je hier een rode loper hebt waarover je naar binnen komt lopen. De eerste keer denk je: Nou, nou, die dominee wordt goed ontvangen! Totdat je ontdekt dat die rode loper er altijd ligt”, lacht Reijnders, die weet dat er mooiere kerken zijn. “Maar het gaat er om wat er in die kerk gebeurt. Wordt er geleefd? Mogen er dingen gezegd en uitgeprobeerd worden? Is er ruimte voor kinderen?”

Spannend en leuk

Reijnders benadrukt dat De Verbinding al één gemeente is en dat een aantal Koningshoffers al geregeld in de Immanuelkerk komt. Zal er ook sprake zijn van overgang en gewenning? “Ik denk het wel en ik vind het ook spannend en leuk om dat te begeleiden.” Daar wil ze de tijd voor nemen. Over allerlei zaken moet worden nagedacht, weet Reijnders. “Bijvoorbeeld hoe wij onze overledenen voortaan willen gedenken. In de Immanuelkerk doen we dat met kruisjes, hier heb je een soort vogeltjes. We zijn dus nu aan het nadenken over een nieuwe vorm.”

Aaneenschakeling

Van Doornik begon in 1989 als voorganger in Koningshof. Voor de goede orde: dat was toen nog de oude Koningshof. De protestantse gelovigen kerkten toen trouwens nog in een ander deel van het toenmalige zalencentrum. Sinds de katholieken hun nieuwe tentkerk aan het Andreasplein betrokken, werden de diensten gehouden in de zaal waar zij tot die tijd samenkwamen en waar vorige week zondag de laatste plaatsvond. Gevraagd of hij een aantal goede herinneringen kan noemen, reageert Van Doornik dat het voor hem “een aaneenschakeling is van goede herinneringen.” “Ik hield van de zondag hier en keek er altijd naar uit. Kerkelijk gezien was het een zaal van niks; ik ben in veel mooiere kerken geweest maar hier gebeurde het. Over de vraag hoe dat kwam, hoeft Van Doornik niet lang na te denken: “Door de mensen, dat is het!”