Stadsdichter Cedric Muchall geeft stokje door

Marleen Opschoor

Met veel plezier en dankbaarheid kijkt Cedric Muchall terug op zijn periode als stadsdichter. “Die twee jaar leken er wel vijf”, vertelt hij enthousiast. “Ik heb veel mogen doen, leuke mensen ontmoet en fijne reacties gekregen”. In het begin plaatste hij regelmatig een gedicht in Nieuwsblad Maassluis. Gaandeweg werd hij echter steeds vaker gevraagd te komen voordragen. “Het tweede jaar had ik soms wel drie voordrachten per maand. Die gedichten waren vaak te lang voor de krant, dus ben ik gestopt met insturen”. Voordragen is zijn kracht. In oktober vorig jaar had hij zelfs een eigen theatershow in Theater Koningshof. Daarnaast bracht Cedric zijn eerste dichtbundel uit. “Zonder het stadsdichterschap had ik dit allebei nooit kunnen doen”. Het podium is hem niet vreemd. Hij wordt regelmatig door het bedrijfsleven ingehuurd als spreker, dagvoorzitter of ‘wrap-up meester’.

Harry Potter

Terugkijkend vond Cedric het meest indrukwekkend te mogen voordragen bij de dodenherdenking. “Het is eervol en je voelt de geladen energie van dat moment.” Ook voordrachten net voor of na een speech van Jack de Vries waren mooie momenten. “Als ik erna moest, grapte ik weleens dat Jack in mijn voorprogramma stond. We hadden wel een klik”. Wat Cedric ook als een hoogtepunt heeft ervaren, was de Nationale Stadsdichtersdag in Lelystad. “Het was geweldig om daar talentvolle ‘vakgenoten’ uit het hele land te ontmoeten. Dichters die zich met dezelfde positieve intentie inzetten voor hun stad. Ik voelde me net Harry Potter op Zweinstein.” Een van zijn laatste opdrachten in de rol van stadsdichter was een voordracht voor de negen organisatoren van het festival HomeTown. “Het was de allerlaatste editie en de voordracht was voor hen een complete verrassing. “Als je dan terugkrijgt dat je woorden zo hebben geraakt, is dat mooi.”

Gemeenschapszin

Voordat Cedric aan het stadsdichtersavontuur begon, schreef hij alleen voor zichzelf. Met het aangaan van deze rol mocht hij zichzelf ineens ‘dichter’ noemen. Dat voelde als een bevrijding. “Ik ben vooral gegroeid in het voordragen. Het is een ervaringsvak en oefening baart (woord)kunst.” Zijn kijk op Maassluis is niet veranderd, het is nog net zo mooi en leuk als hij al wist. Zijn kijk op de mensen wel, in positieve zin. “Ik heb veel sociale verbinding gezien bij stichtingen en verenigingen. En enorm veel inzet van vrijwilligers. Daar voelde ik me echt klein bij.” Ook heeft Cedric fijn samengewerkt met de Gemeente Maassluis en de Culturele Raad. “Zij geloven in de toegevoegde waarde van een stadsdichter. Hun betrokkenheid en vertrouwen heb ik als zeer prettig ervaren. In het huidige lokale politieke landschap is het belangrijk woorden te blijven geven aan een gedeeld gevoel. Mensen hebben nabijheid nodig, geen afstand. Mijn gedicht in de steeg aan de Heldringstraat is daar een mooi voorbeeld van.”

Zwevend naar huis

Cedric had graag meer gebiedsgedichten willen maken. Door de hoeveelheid voordrachten schoot dat er een beetje bij in. Het meest trots is hij op alle momenten waarop hij mensen zichtbaar wist te raken met een gedicht. “Dit gebeurde vaker dan ik ooit had durven dromen. Dan ga je zwevend naar huis.” Dit wenst hij de nieuwe stadsdichter ook toe. “Maak indruk, verrijk jezelf, zeg overal ja op en ga het avontuur aan.” Qua tijd was het voor Cedric soms een puzzel, naast werk, een gezin met twee jonge kinderen, een hond en een kleintje op komst. Wat hem betreft is het mooi geweest, in de dubbele betekenis van het woord.

Interesse om de nieuwe stadsdichter worden? Op de website www.woordkunst.maassluis.nl staat hoe men zich kan aanmelden.