Welverdiend pensioen voor Guus

Marleen Opschoor

Eigenwijsheid bracht de geboren en getogen Noordwijker Guus in de bloemen. Tegen elk advies in stopte hij op vijftienjarige leeftijd met de middelbare school en ging hij bij zijn vader werken in de bloementeelt. Als klein jongetje was Guus altijd al in zijn buurt te vinden. “Mijn mooiste jeugdherinnering is dat ik stiekem een kist vulde met tulpenbollen en die verstopte op mijn kamer. Vol trots liet ik die aan mijn ouders zien toen ze uitgekomen waren. Zo groeide mijn liefde voor bloemen.”

Mensenmens

Toen de kans voorbijkwam om in Winkelcentrum Koningshoek een bloemenhoek te huren bij supermarkt Simon de Wit, greep Guus die met beide handen aan. “Ik ben een mensenmens en wilde meer direct contact met klanten. Achteraf gezien had ik toch beter eerst mijn school af kunnen maken, want voor een eigen winkel heb je een middenstandsdiploma nodig. Die haalde ik alsnog in de avonduren en ik voltooide de tuinbouwschool.” Het was hard werken om de winkel draaiende te houden, met werkweken van soms wel meer dan tachtig uur. Een werkdag bestond uit vroeg opstaan, de veiling, de winkel en de nodige administratie. Guus kon wel wat hulp gebruiken en in 2002 nam hij Anke aan. Zij werd zijn rechterhand en bleef dat tot het laatst toe.

Doorzettingsvermogen

Klanten konden altijd rekenen op kwaliteit. En als die een keer tegenviel, dan kregen ze een nieuwe bos. Guus zijn lievelingsbloem is de lathyrus: “Heerlijk geurend en van een ongekende schoonheid. Ik blijf me verwonderen hoe zoiets moois uit een peulvrucht kan groeien.” Naast het klantencontact heeft Guus ook de fijne samenwerking met andere winkeliers als hoogtepunt ervaren. “Het allerbeste willen voor je collega’s motiveerde mij om in 2003 voorzitter te worden van Winkeliersvereniging Koningshoek.” Guus volgde hiermee Cor Booster op die wegens gezondheidsredenen moest stoppen. Toen Albert Heijn verhuisde naar de andere kant van het winkelcentrum, kon de Bloemenhoek helaas niet mee. Een nieuwe supermarkt liet lang op zich wachten en de omzet liep terug. Om dit op te vangen, opende Guus een extra filiaal in Winkelcentrum Westeinde. Ondanks uitgebreid marktonderzoek en tomeloze inzet van Anke bleek dit toch niet rendabel. Het waren stressvolle jaren, maar opgeven was geen optie. Met de komst van de huidige Hoogvliet kwam er weer wat meer lucht. Guus benadrukt: “Zonder Anke en vele anderen had ik het nooit gered. Daar ben ik hen enorm dankbaar voor.”

Geen wekker meer

Zaterdag 29 augustus was de laatste dag in Guus’ Bloemenhoek. Een dag van afscheid. Sommige klanten waren zelfs in tranen. Dat ontroerde Guus. “Je beseft ineens dat je veel hebt betekend voor hen. Anke en ik waren meer dan alleen een bloemenwinkel. Dat klantencontact ga ik enorm missen.” Al lijkt zijn leeftijd genoeg reden om met pensioen te gaan, het was vooral zijn spierreuma die hem begon op te breken. Maar ook de kostenverhogende ontwikkelingen in de bloemenhandel en het feit dat Anke met pensioen wilde, speelden mee in zijn beslissing. Kort na zijn afscheid ging Guus samen met zijn vrouw en Anke en haar man op vakantie. Tussen hen is een mooie vriendschap ontstaan. Bij thuiskomst was het een rare gewaarwording niet meer aan het werk te hoeven. “Als ik nu naar bed ga en mijn wekker zie, denk ik met een glimlach: ‘die hoef ik niet meer te zetten.’” Guus heeft zich voorgenomen zich door niemand meer te laten haasten. “Ook niet door mijn vrouw”, grapt hij. Rijk is hij nooit geworden, maar hij voelt zich een gezegend mens. “Ik lees graag en kijk ernaar uit om dagelijks met mijn vrouw te gaan wandelen. Ook hoop ik meer tijd te hebben voor mijn kleinkinderen. Ik ben trots op hen. Ze hebben hun school en studies afgemaakt. Ze waren gelukkig niet zo eigenwijs als hun opa.”