Strijders: Zien wat je in je mars hebt

Marleen Opschoor

Pieter Paul groeide op in Maassluis in een warm gezin, als oudste van twee broers en een zus. Zijn vader had een eigen bedrijf waar ook zijn moeder in meewerkte. Hij was geen studiebol, tevreden met een zesje. Toch ging hij na de Havo Commerciële Economie studeren en kreeg hij een goede functie bij Rabobank Westland. Toen een collega bij zijn 25-jarig jubileum een cadeaubon en een bos bloemen kreeg benauwde hem ineens hetzelfde vooruitzicht. Zijn broer gaf skilessen in Oostenrijk en Pieter Paul nam ontslag om hetzelfde te gaan doen. Hij ontmoette daar zijn vrouw Kim en samen wisselden zij het lesgeven af met reizen. Terug in Nederland wilde hij iets in de sport blijven doen en begon als accountmanager bij Health City. Inmiddels werkt hij al tien jaar als Personal Trainer, waarvan acht jaar in zijn eigen gym in Rotterdam.

Herpakken

Toen de aankondiging voorbijkwam voor Strijders besloot hij zich aan te melden, om aan zichzelf te bewijzen wat je met een fysiek sterk lichaam en een goede mindset kunt bereiken. Na een strenge voorselectie met fysieke en psychologische testen belandde hij bij de laatste twintig deelnemers. In februari vertrok de hele crew naar Bulgarije voor de opnames. Zijn dieptepunt beleefde hij tijdens een loodzware mars. Hij was fysiek onvoldoende hersteld van voorgaande opdrachten en halverwege kwam de mentale breakdown; “ik ging als een natte krant over de berg”, zoals hij zelf zegt, “en was op dat moment de zwakste schakel voor mijn team”. Hij verzocht zijn teamleider Dai hem naar het eindduel te sturen in de hoop zich te kunnen herpakken. Hij won het duel. Dieptepunt werd hoogtepunt. Hij denkt dat dit een voorbeeld is van wat hem een strijder maakt; “het vermogen om mentaal terug te gaan naar wat je te doen hebt als ruis het van je overneemt, als je jezelf gaat afvragen ‘wat doe ik hier’, op dat punt was ik beland, maar ik wist tóch die eindstreep te halen”.

Kameraadschap

Het mooiste aan zijn deelname vond hij de onderlinge kameraadschap; “je leeft twee weken met elkaar in een intense bubbel, afgesloten van de buitenwereld, zonder telefoon, met weinig slaap, loodzware proeven en onder primitieve omstandigheden, dat verbindt”. Ook de vaste structuur vond hij prettig. Thuiskomen voelde even als chaos. Het hielp ook niet dat hij gelijk met zijn jonge gezin op wintersport ging. “De overgang naar ‘wantjes die kwijt waren’ kon ik niet direct maken”, zegt hij lachend. Tijdens de opnames heeft hij zich niet laten leiden door de aanwezigheid van camera’s. “Wat we van je zien, zo kennen we je ook”, krijgt hij terug vanuit zijn omgeving. Zichzelf terugzien op TV was eerst wel even gek, vooral zijn eigen stem horen. Zijn familie is trots, hij laat een mooi appje zien van zijn schoonvader. En op het schoolplein is hij die stoere papa. Op de vraag of hij nog eens mee zou doen volgt een volmondig ‘ja’; “het is een geweldig avontuur; de kameraadschap, het strijden, de mentale groei, daarin is zelfreflectie erg belangrijk, elk mens heeft wel een eigen strijd te voeren, kijken naar je eigen aandeel en je verantwoordelijkheid nemen, daar zou de wereld een stuk beter van worden”.

Wil je weten of deze strijder is geëindigd bij de laatste vier van zijn team? Strijders is (terug) te zien via NPO start.