‘Ik ging elke dag met plezier naar werk’

Door: Elvis Horn

Ze vertelt hoe dat voor haar voelt. “Het is nog niet helemaal te bevatten. Het voelt raar en een beetje onwerkelijk. Aan de ene kant is het fijn dat ik na 42 jaar kan stoppen, maar het voelt ook apart. Je hebt straks nog het gevoel dat je op vakantie gaat, maar ik denk dat je na een maand ineens beseft: nu is het echt, ik hoef niet meer terug.”

Leuk werk

Het restaurant staat op het terrein van zorgorganisatie Calidus. Zij zetten zich in voor ouderen en mensen met een verstandelijke beperking in Westfriesland. Gerda bereidt de lunch voor het personeel, familieleden die komen eten en voor de cliënten van het terrein. “We maken zelf soep, beleggen broodjes en maken bijvoorbeeld salades. Ik vind dat echt heel leuk werk en ga het zeker missen.”

Blije gezichten

“We begeleiden een aantal cliënten, die bij ons in de keuken werken. Dat vinden ze echt prachtig om te doen. Als ik dan hun blije gezichten zie en je geeft ze weer een pluim dat ze het goed doen, daar doe je het echt voor.”

Lopend naar werk

Gerda legt uit hoe ze hier terecht is gekomen. “Ik had verkering met een jongen in Wognum. Toen zag ik een advertentie waarin ze iemand voor de keuken zochten. Ik dacht: ik ga eens solliciteren! Prompt werd ik aangenomen. Ik woonde nog thuis bij mijn ouders in Ursem. Het werk was van 9.00 tot 13.00 uur. De eerste paar jaar ging ik op de fiets. Toen zijn we gaan samenwonen in Spanbroek en later zijn we naar Wognum verhuisd. Ik woon hier aan de overkant, dus ik kon altijd lopend naar mijn werk.”

‘Je maakt alle dagen iets anders mee’

In de jaren die volgden heeft Gerda aardig wat meegemaakt op het werk. Het verveelde nooit. “Ik ging elke dag met plezier naar werk. Vooral de laatste jaren met de cliënten was het erg leuk.” Of ze nooit ergens anders wilde werken? “Ik heb er wel eens over nagedacht, me afgevraagd of er iets anders op mijn pad zou komen. Maar dat is nooit gebeurd. Ik heb hier altijd heerlijk gewerkt en het was ook zo dichtbij. Dus dit is altijd heel goed bevallen.”

Halve pot sambal

Het werken met de cliënten is voor Gerda dus altijd een hoogtepunt geweest. De hulp in de keuken zorgde dan ook regelmatig voor leuke momenten. “Je maakt alle dagen iets anders mee, geen dag is hetzelfde. We gingen bijvoorbeeld een keer soep maken, groentesoep was dat. Toen stond ik bij de kassa en iemand kwam met die soep terug. Hij zei: wat is die soep heet, wat is dit voor soep? Ik zei dat het gewoon groentesoep was. Toen ik keek zag ik dat de soep helemaal rood was. Wat bleek, was dat er een cliënt in een onbewaakt ogenblik een halve pot sambal door de soep had gedaan. Dat zijn van die dingen waar je dan zo om kan lachen.”

Pensioen

Nu is Gerda officieel met pensioen. Ze vertelt waar ze die vrije tijd aan gaat benutten. “Ik heb er nog niet zoveel over nagedacht. Een aantal mensen hebben me al gevraagd of ik hier vrijwilliger wil worden en cliënten hebben gevraagd of ik hun bezoekvriendin wil worden. Maar ik denk dat ik eerst even lekker helemaal niks doe, even volop genieten. Ik heb onlangs een nieuwe fiets gekocht, mijn man en ik zijn echte fietsers. Lekker in de tuin werken en in huis van alles doen. Ik neem eerst flink de tijd om tot rust te komen. Verder zie ik wel wat er op mijn pad komt.”

Kopje koffie

Hoewel de rust wel even prettig is, gaat Gerda de gezelligheid op het terrein wel missen. “De sfeer was altijd heel gemoedelijk. En ik heb altijd leuke collega’s gehad. Dus het werk, de collega’s en de cliënten ga ik wel erg missen. Met oud-collega’s spreken we eens per halfjaar af om bij te kletsen en een hapje te eten. Dat is wel heel gezellig,’’ geeft ze aan. “Ik weet ook zeker dat ik vaak terugkom. Ik woon zo dichtbij, dus ik ben wel van plan om af en toe een kopje koffie te komen halen.’’