Ze zaten bijna 70 jaar geleden samen in de klas en komen nog steeds bij elkaar

Wat ooit begon in een klaslokaal vol nonnen, schoolbanken en catechismuslessen, groeide uit tot een traditie die generaties overleefd. De vrouwen zijn geboren in 1948-1949 en zaten samen op de katholieke Mariaschool in Medemblik. Destijds telde de klas 27 leerlingen. Tijdens de meest recente reünie waren er elf aanwezig. Vier klasgenoten waren met vakantie, anderen konden vanwege ziekte of persoonlijke omstandigheden niet komen. En drie klasgenoten overleden in de afgelopen twee jaar. “We zijn op een leeftijd waarop er steeds vaker mensen overlijden”, vertelt organisator Christa Gieling. Normaalgesproken zit er vijf jaar tussen de reünies, maar afgelopen keer besloten de vrouwen elkaar al na twee jaar weer te ontmoeten. Aan het einde van de afgelopen bijeenkomst ontstond zelfs direct een nieuwe afspraak voor volgend jaar.

Mariaschool

Tijdens de lunch komen de verhalen vanzelf los. Over de katholieke schooltijd waarin de nonnen nog de dienst uitmaakten. Over de pastoor die wekelijks langskwam. Over de verplichte kerkbezoeken die de nonnen op het rapport bij hielden. “Het hoogste getal op mijn rapport waren mijn kerkbezoekjes”, knipoogt Christa. En natuurlijk over de schoolreisjes, die voor veel leerlingen de hoogtepunten van het jaar vormden.

De herinneringen verschillen soms, maar de sfeer van vroeger herkennen ze allemaal direct.

“Als je weer bij elkaar zit, is het net alsof die jaren ertussen verdwijnen”, zegt Trees.

Dat blijkt ook uit de gesprekken. Natuurlijk komt het nodige ziek en zeer voorbij. Dat hoort bij de leeftijd. Daar beginnen de vrouwen hun afspreken mee. Maar al snel verschuift het gesprek naar vroeger, naar kinderen en kleinkinderen, naar Medemblik en naar de mensen die inmiddels gemist worden. Sommige herinneringen zijn na zoveel jaar nog verrassend levendig. Zo moeten de vrouwen lachen wanneer het gesprek op de katholieke processies komt. Met een zwaar Mariabeeld op hun schouders trokken ze vroeger door de tuin van het nonnenklooster. “Dat beeld was loodzwaar”, vertelt Christa. “Ik kwam thuis met een pijnlijke schouder.” Terwijl de meisjes zingend rond het Mariabeeld liepen, zagen de nonnen erop toe dat alles volgens de regels verliep. “Maar ik vond het wel leuk; even iets anders dan in de schoolbanken zitten.”

Mevrouw Dudink

Christa en Trees ervaarde de Mariaschool als streng. Maar wanneer de naam van mevrouw Dudink valt, verschijnt er direct een glimlach. De onderwijzeres maakte diepe indruk op haar leerlingen. Als de klas zich gedroeg, las zij voor uit Mademoiselle Antje, soms zo meelevend dat de tranen haar in de ogen stonden. Jaren later zocht Christa haar voormalige juf nog op in een verzorgingshuis. Hoewel mevrouw Dudink toen al 96 jaar was en bijna niets meer zag, herkende ze haar oud-leerlinge gelijk aan haar stem. “Dat was een lieve vrouw", zegt Christa bijna zeventig jaar later nog altijd met overtuiging.

Verschillen

Wat de vrouwen bijzonder vinden, is hoe verschillend hun levens zijn verlopen.

De een werkte jarenlang als schoonheidsspecialiste, een ander runde samen met haar man een elektronicazaak. De vrouwen waren verpleegkundigen, ondernemers, administratieve krachten en mensen die hun leven vooral aan hun gezin wijdden. Sommigen verhuisden naar andere delen van het land, anderen verruilden Nederland voor een totaal ander land, maar de meesten bleven hun hele leven in de regio wonen.

Toch blijft de gedeelde basis hetzelfde: de schooljaren in een klas in Medemblik.

Een stad, een dorp

“Medemblik is een stad, maar eigenlijk ook een dorp”, zegt Trees lachend.

Juist daardoor blijven de onderlinge lijntjes bestaan. Families kennen elkaar nog steeds. Kinderen en kleinkinderen blijken soms bevriend te zijn met elkaars kinderen. De verhalen raken voortdurend met elkaar verweven.

Zolang het kan

Tijdens de bijeenkomst bekijken de oud-klasgenoten foto’s.

Er wordt gelachen om kapsels uit vervlogen tijden en gezocht naar bekende gezichten op vergeelde klassenfoto’s.

Archiefmap

Ook de foto’s van eerdere reünies gaan van hand tot hand. In een archiefmap bewaart Christa alles zorgvuldig: foto’s, krantenknipsels en herinneringen van jaren reünies.