Dag van de Boerin: drie Westfriese vrouwen over koeien, zorg en een leven dat nooit stilstaat

Door Martijn van der Staaij

REGIO - Het begon in 2013 met één tweet van boerin Gerda Briene: "Ik ben zo blij! Het is vandaag Dag van de Boerin!" Wat volgde was een kettingreactie van complimenten voor boerinnen door het hele land. Inmiddels is de Dag van de Boerin uitgegroeid tot een landelijke en internationale dag.

Manon Scholtens, Wervershoof

“Ik ben opgegroeid op een akkerbouwbedrijf, bij mijn ouders,” vertelt Manon Scholtens (42) uit Wervershoof. Ze is niet haar hele leven boerin geweest. “Ik heb tot mijn 24e bij mijn ouders gewoond, toen ben ik de zorg in gegaan, waar ik een hele tijd heb gewerkt.” Op een gegeven moment ontmoet Manon haar man Otto, en verhuizen ze samen naar de boerderij. “In 2013 zijn we op de boerderij gaan wonen, maar toen was het nog lang niet fulltime voor mij. Ik had er nog een andere baan naast.”

Fulltime

Na een aantal jaar en uitbreidingen aan de boerderij wordt het te veel om twee banen te combineren. Manon besluit om zich volledig op de boerderij te focussen. “Sindsdien ben ik echt een fulltime, beter gezegd 24/7, boerin, en daarnaast heb ik nog een gezin dat onderhouden moet worden.”

Groot bedrijf

De boerderij waar de boerin op woont is meer dan een melkveehouderij. “Naast het melken, wat met robots gebeurt en waar mijn man zich op focust, hebben wij een boerderijwinkel en een zorgboerderij. Dat zijn meer mijn afdelingen. Ik sta in de winkel om te verkopen, ben bezig in de tuin en verzorg dieren met de mensen die op de zorgboerderij komen.”

“Er is geen dag hetzelfde,” vertelt Manon. Met zo veel verschillende takken op de boerderij kan dat ook bijna niet anders. “Ik vind de hele werkweek mooi, het is zo divers. Recent was ik bijvoorbeeld op maandag en dinsdag met de zorgboerderij bezig. Later die week had ik contact met iemand om boerderijeducatie op te zetten, zodat kinderen op de boerderij kunnen langskomen en leren over het vak en het leven.” Daarnaast kwamen er kinderen langs voor het maïsdoolhof en heeft ze een rondleiding gegeven aan geïnteresseerden in de zorgboerderij. Ook was er overleg met iemand die verse melk wilde. “Dit alles terwijl ik iedere dag ook mijn gezin moet onderhouden, denk aan koken en de was doen!”

Bezig zijn

Manon zit liever niet stil, maar op de boerderij kan dat ook niet: “Ik vind het heerlijk om bezig te zijn. Ik zeg dan ook altijd: ik heb liever spijt van dingen die ik wel heb gedaan, dan spijt van dingen die ik niet heb gedaan.”

Simone Klaver, Wogmeer

Simone Klaver uit Wogmeer (22) groeide ook op de boerderij op. “Mijn vader heeft een boerderij met vleeskoeien en schapen. Daar was ik vroeger al veel op te vinden.” Later begint haar moeder een paardenpensionstal: “Ik was daar ook dagelijks te vinden, en nu nog steeds. Toen ik 15 was zag ik op Facebook een berichtje staan van iemand die hulp zocht op een geitenboerderij tijdens de aflammertijd. Daar ben ik toen gaan werken.” Aan het einde van het aflammerseizoen is Simone zo enthousiast geworden, dat ze niets anders meer wil.

Opleiding

Simone schrijft zich in voor de opleiding melkveehouderij in Alkmaar. “Dat leek mij heel leuk, maar ik dacht wel: ik kom met allemaal boerenjongens in de klas die al kunnen melken. Zelf had ik daar weinig ervaring mee.” Daarom zoekt ze een baan in de boerensector, en vindt die via Facebook. “Ik heb vier jaar lang bij die boer in het weekend gemolken, zélfs op de zondagochtend. Dat was niet altijd ideaal met uitgaan, maar het moest gebeuren.”

De beginnend boerin volgt de opleiding en doet zelfs een stage in het buitenland, in Portugal. Daar leert ze hoe een boerenbedrijf er in een ander land uitziet, en wat de verschillen en overeenkomsten zijn. “Toen ik weer terug in Nederland was heb ik mijn vriend leren kennen, en toevallig had hij ook koeien, een melkveehouderij in Wogmeer.”

Op de boerderijen waar Simone werkt doet ze van alles. “Ik melk de koeien, geef kalfjes zelf melk, maak boxen schoon en help bij de dagelijkse dingen die moeten gebeuren. Daarnaast heb ik er een baantje bij in de thuiszorg, waar ik veel contact heb met oudere mensen.”

Toch merkt ze dat mensen snel een vooroordeel hebben over boerinnen en het boerenvak: “Mensen vinden het zielig of denken dat het een mannenberoep is. Maar er zit zoveel liefde, passie en tijd in de koeien en het bedrijf dat het echt niet zielig is. En er komen juist steeds meer vrouwen in de melksector.” Simone is ook bestuurslid van Agrarische Jongeren Purmerend, een belangenvereniging voor jonge boeren, tuinders en agrariërs in de regio.

Goed leven

Het mooiste en belangrijkste op de boerderij vindt de jonge boerin wanneer de koeien gezond zijn en kalfjes in een goede omgeving opgroeien: “Als een koe een moeilijke opstart heeft, en je helpt die koe, en ze krabbelt een paar uur later weer op, dan word ik heel blij. Ik wil ervoor zorgen dat de koeien een goed leven hebben.”

Charissa Mollet, Hoogwoud

Charissa Mollet (34) is niet op een boerderij geboren, maar koos er zelf voor om boerin te worden. “Ik zei vroeger altijd: ‘ik ga echt niet met een boer’, maar toen kwam ik mijn vriend, Dorus Klaver, tegen die wel een boer is. Hij had al een boerderij, ik hield van dieren en vooral van paarden. Zo ben ik er eigenlijk ingerold.”

Zorgboerin

Drie jaar geleden kochten Charissa en Dorus de boerderij waar Dorus en zijn ouders het jongvee houden. Daar begonnen ze een zorgboerderij. "Iedereen heeft zijn eigen rol in het bedrijf", vult ze aan, "en dat werkt goed. Op onze locatie hebben we alleen kleine dieren zoals lammetjes en kalven: het zogenoemde jongvee.” De keuze voor alleen kleine dieren is bewust: grote voertuigen hoeven zo niet dagelijks over het terrein en het blijft rustig en veilig. “Verder hebben we nog een hond, katten, eenden en konijnen. En uiteraard paarden!”

Vliegende keep

Flexibel zijn als boerin is het belangrijkste volgens Charissa. "Je bent een soort vliegende keep. Als er ergens iemand uitvalt, moet je daar bijspringen. Je moet dus heel handig zijn en weten wat zich op de boerderij afspeelt.” Zo kan het gebeuren dat Dorus, de vriend van Charissa, moet maaien omdat het goed weer is, wat betekent dat de zorgboerin moet helpen met het verzorgen van de koeien. “Ik zou willen dat mensen begrijpen dat je als boerin altijd aan moet staan, zowel voor je gezin als voor de boerderij.”

Een vakantie zit er dan ook niet zomaar in: “Mensen kijken me soms raar aan als ik vertel dat ik niet op vakantie ga. Maar onze dieren zijn ons alles en maken dat het allemaal waard.”

Trots

De Hoogwouder is het meest trots op waar ze nu staat met het bedrijf, samen met haar man en schoonouders. “Ik ben 34 en mijn man is ook nog jong, maar intussen hebben zij al een melkveebedrijf opgebouwd, en heb ik een eigen zorgboerderij. Dat we dit samen als jong gezin hebben bereikt, vind ik echt iets om trots op te zijn.” Charissa sluit af met een advies: “Je kunt je zo druk maken als je wilt, maar je schiet er niets mee op. Als ik in de ochtend wakker word met een fantastisch uitzicht en alle dieren om me heen, dan ben ik een tevreden mens.”