Egel die een tuin als thuis koos overleeft de zomer niet

Door Maura Huig

Of het dezelfde was als vorig jaar kon ik niet zien. Elke ochtend was het bakje voer leeggegeten en af en toe hoorde ik zelfs knorrende geluidjes uit het egelhuis komen. Eindelijk was er een bewoner! Omdat we absoluut niet wilden dat-ie weg zou gaan, regelden we tijdens onze vakantie zelfs een egeloppas. De buurvrouw van een paar huizen verderop zette twee weken lang voer neer. Via appberichtjes hield ze ons op de hoogte.

En het werd nog beter. Op één van de vele warme zomeravonden bleef ik tot laat buiten zitten. Het was al bijna donker toen ik geritsel bij het egelhuis hoorde. Tegelijkertijd zag ik verderop ook planten bewegen. Het duurde even voordat ik het doorhad: er waren twee egels! Wat ze precies deden kon ik niet zien, maar ik hoopte dat er egelbaby’s zouden komen. Na een tijdje verliet één van de twee via het hek weer de tuin.

De hittegolven baarden me zorgen. Ik hing een extra schaduwdoek op en zette overal drinkbakjes water. Op de allerheetste dag zag ik heel even onze tuinbewoner rondlopen. Ik zette een bakje water voor hem neer waar hij vervolgens dwars doorheen banjerde. Omdat nog steeds elke avond het voer werd gegeten dacht ik dat alles goed ging. Totdat er een vreemde, penetrante geur uit de tuin kwam. Ik inspecteerde voorzichtig het egelhuis met een zaklantaarn, maar zag niks vreemds

Het duurde een paar weken voordat ik de moed had om het egelhuis in z’n geheel op te tillen. En toen zag ik ‘m liggen: de egel, helemaal weggekropen in een holletje van gedroogd gras: dood. Dagenlang was ik van slag en kwelde mezelf met de gedachte dat ik misschien toch had moeten ingrijpen toen ik de kans had. Ik begroef het uitgedroogde restant van onze egel. Het egelverblijf is inmiddels voorzien van vers hooi en wacht op een nieuwe bewoner. Soms zit er maar één ding op: uithuilen en opnieuw beginnen.

Column van Maura Huig