Diamanten bruidspaar: Familie Hollestelle-Arkesteijn

Angela van der Sande - van Marrewijk

Vol enthousiasme vertellen ze samen de verhalen van vroeger; want, zegt Ank: “Het was niet altijd rozengeur en maneschijn, maar we hebben beloofd om elkaar altijd trouw te blijven. We voelen ons rijk met ons huis, de kinderen (Liesbeth en Peter), kleinkind Lisa en straks zelfs een achterkleinkind.”

Ton is inmiddels 88, komt uit Delft en was de oudste van een gezin van elf. Hij doet iedere week de boodschappen, samen met dochter Liesbeth. “En hij denkt overal aan hoor!” zegt Liesbeth lachend. “Ze zijn dol op zuurkool met worst”. Ton is slechtziend, maar vertellen dat kan hij wel. Vroeger was hij in militaire dienst en verdiende drie kwartjes per dag en vanaf ‘63 heeft hij gewerkt als instrumentmaker bij Oldelft. Door ziekte was hij vanaf 1993 thuis. “Kleindochter Lisa vrolijkte mij weer op, dat was toch wel de leukste tijd", vertelt hij. “Die haalde ik iedere dag uit school en dan zaten we in de limousine (zijn roestbak, vertelt hij er ook bij), speelden we verstoppertje en gingen we voetballen in onze tuin.” Opa Hollestelle was bekend bij alle vriendinnetjes en samen weten ze alle namen nog.

Ank is 84 en komt uit een gezin van twaald, waarvan twee kinderen op jonge leeftijd verdronken. Ook haar liefste zus is inmiddels overleden. Ze heeft altijd thuis gewerkt en daarom kreeg ze alle meubels mee toen ze na zes jaar verkering gingen trouwen. Op haar 40ste ging ze naar de moeder MAVO en toen ze voor Engels een puntje tekort kwam, ging Ton praten met de docent en was Ank toch geslaagd. Ze heeft heel veel voorgelezen voor de kinderen in de buurt. Nu leest Ank nog voor in de kerk en helpt bij de communie. “En ik zit op de gym en daardoor houd ik spierballen!” vertelt ze lachend. Ook laat ze vol trots een brief met felicitaties zien die ze heeft ontvangen van de commissaris van de Koning, waarin hij vertelt dat de commissaris binnenkort naar Midden-Delfland komt. Ze vertelt verder: “Ik heb ook een brief aan de vorige paus geschreven, want ik wilde niet dat onze kerk dicht moest gaan”. En ondertussen tovert ze een antwoordbrief met rozenkrans van de paus tevoorschijn.

En natuurlijk vertellen ze samen het verhaal van hun eerste ontmoeting. “Dat was bij dansschool Wesseling”, begint Ton. “En op 1 januari 1960 hadden we een eerste afspraakje voor het nieuwjaarsbal", vult Ank aan. “We gingen op de fiets en toen gingen de trappers en het stuur in elkaar en daardoor vielen we samen. Later gingen we op de Sparta bromfiets samen naar Wassenaar en Scheveningen. En toen de kinderen kwamen gingen we met z’n allen op de fiets, daar werden ze lekker moe van. Samen kijken ze uit naar de geboorte van hun achterkleinzoon en Ank wil zeker nog wel tien jaar leven! “En vanavond gaan we lekker met zijn allen eten bij de Chinees in Den Hoorn om de 60 jaar samen te vieren!”

Eigenlijk raken ze niet uitgepraat en bij het afscheid nodigen ze de burgemeester uit om nog eens langs te komen. “Dan kom je gewoon een keer patat eten!” zegt Ank. “Met een lekker kroketje”, vult Ton aan!