Column Marcel van Stigt: Mijn B&B-held

Hij was de derde kandidaat die zijn opwachting maakte in het Griekse, hemelsblauwe paradijsje van Iris. Niet Jan, want die was er al. Nee, Karel. Karel, de 58-jarige vriendelijke en wat saaie buschauffeur uit Hippolytushoef in de kop van Noord-Holland. Vol verwachting meldde hij zich bij de gastvrouw.  

De ontvangst viel een beetje tegen. Iris en Jan, die het al heel gezellig met elkaar hadden, hingen lichtjes in een boom. Dat moest af. Het klusje ging vóór het begroeten van Karel. Die wachtte gelaten totdat de gastvrouw de beleefdheid opbracht hem te verwelkomen. Het duurde minutenlang en het voelde uiteindelijk wat ongemakkelijk. 

Het zou nog vervelender voor hem worden. 

Iris voelde geen klik met Karel. Niet in de verste verte. Misschien had Karel niet eens zijn koffer hoeven uitpakken. Hij werd onverrichterzake naar huis gestuurd.  

Dit vernam hij niet van Iris, maar via concurrent Jan. Die lag in de slaapkamer onder hem, was al op de hoogte gebracht en deelde het nieuws telefonisch met een vriend. ‘Nummer één is vorige week vertrokken en nummer drie vertrekt morgen’, gaf hij mee. ‘Hij wordt morgen naar huis gestuurd. En dat weet hij nog niet.’ 

Helaas voor Jan zijn de kamers daar nogal gehorig. Karel ving het gesprek woord voor woord op en was ‘not amused’. De volgende dag sprak hij Jan erover aan, die schuldbewust ineenkromp. Het leverde een prachtig televisiemoment op.   

‘Dat was niet zo slim van Jan’, pookte Iris het vuurtje nog wat verder op. En ze gaf hem een standje. 

Dat ze het relletje zelf had veroorzaakt door Jan haar besluit toe te vertrouwen voordat ze het aan Karel vertelde bleef onvermeld. 

Karel moest dus weg. Maar in plaats van direct zijn koffers te pakken en stampvoetend te vertrekken bleef hij lekker hangen. Hij liet zich op het terras nog eens een Griekse koffie inschenken. Trok ontspannen nog wat baantjes in het zwembad. Ja, als je dan toch op zo’n mooi vakantieadres bent beland. 

Wat mij betreft had hij nog langer mogen blijven. Daar fantaseerde ik over door toen hij eenmaal definitief op weg was naar Nederland. 

Iris met Jan en/of nieuwe nieuwkomer Peter buiten aan tafel aan de wijn, en dan op de achtergrond dat zwembad. Karel die een aanloop neemt en met een juichkreet bommetje doet. Karel die een handstand probeert, zijn voeten wapperend boven water. Karel die na zijn zoveelste duik gorgelend en proestend bovenkomt. Karel die, met twee wijsvingers de lucht in, watertrappelt. Karel die loom op zijn rug zwemt. En daarna druipend gewoon weer aan tafel komen zitten en voor zichzelf ook een glaasje wijn inschenken. ‘Jamas!’