Column Marcel van Stigt: In de wachtstand

Ik heb slechte ervaringen met dit soort huisbezoeken. Nooit zal ik vergeten dat ik eens een hele dag heb zitten wachten op de komst van een CV-monteur. 

Ik had een vrije dag opgenomen. En omdat het een warme voorjaarsdag was, had ik besloten mijn tijd aangenaam te besteden. Nadat ik de monteur, die natuurlijk lekker vroeg bij mij voor de deur zou staan, had uitgezwaaid, zou ik rechtstreeks naar de Schoorlse duinen rijden en úren gaan wandelen.

Om vijf voor acht zat ik fris gewassen en aangekleed met koffie en een broodje in de woonkamer. Mijn rugzak om mee te nemen stond ingepakt klaar.

Anderhalf uur later maakte zich een lichte wrevel van mij meester. Geen monteur.

Ik las de krant voor de tweede keer. Ondertussen keek ik nog maar eens door het raam, naar de strak blauwe hemel en stralende zon. Ik wilde naar Schoorl! Nu!

Om twaalf uur mieterde ik zuchtend een klont boter en een geklutst ei in een koekenpan. Even snel lunchen.

Om twee uur zat ik nog steeds in de wachtstand. Ik kon aan niets anders denken dan aan struinen door de duinen.

Geen monteur. 

Het werd drie uur, en nog steeds geen monteur. Ik ben snel naar het toilet gelopen, want de natuur trekt zich niets aan van al dan niet aangekondigde huisbezoeken, maar desgewenst had ik daar heel uitgebreid voor de derde keer mijn krant kunnen lezen.

Geen monteur. 

Ik begon nu driftig door de woonkamer te benen, met een verbeten trek om de mond. Mijn dag zag ik helemaal de mist in gaan, ondanks het zomerse karakter. 

Om vier uur schrok ik op. De bel. Met ingehouden woede trok ik de voordeur zo beheerst mogelijk open. 

De monteur. Een uiterst vriendelijke man.

Na een halfuur vertrok hij weer. De hemel was donkergrijs geworden. Mijn plan heb ik laten varen.

Ik moest er afgelopen donderdag aan denken toen het middaguur aanbrak. De KPN-medewerker kwam om halféén en trok een kwartier later zijn jas alweer aan. Opgelucht haalde ik adem.

“Zo. Klus geklaard?”, vroeg ik monter.

“Zeker. De kabel is aangelegd. Nu komt straks alleen mijn collega nog om een kastje te monteren.”

“O. Komt hij al snel?”

“Hmmm. Uur of vijf, denk ik. Uiterlijk.”