Column Marcel van Stigt: Hoog bezoek uit Spanje (2)

Elk jaar was het hetzelfde drietal dat opdraafde. Sinterklaas zelf, een mannelijke Hoofdpiet en een vrouwelijke Hulppiet. Zij kwamen per paard en wagen, auto of tractor en daar werd steeds een verhaal omheen gebouwd, zoals dat ook landelijk gebeurt. Natuurlijk dreigde er ook hier iets mis te lopen en kwam het uiteindelijk wonderwel toch nog goed - maar dan ook echt op het nippertje. 

Er is ook wel eens écht iets bijna misgegaan. Op 4 december kreeg het ouderraadslid dat de contacten met de Spaanse kindervriend onderhield hem aan de lijn. Snotterend en erg hees. Sint voelde zich niet zo lekker, en op 5 december bij de school langskomen, nee, dat zou niet gaan lukken. Zoiets kan natuurlijk gebeuren, zeker als je al een ver gevorderde leeftijd hebt bereikt, maar dit kwam voor de school hoogst ongelegen. Hoe viel dit uit te leggen aan de kinderen, Sinterklaas die zich afmeldt? Gelukkig is op het allerlaatste moment een alternatieve Sint gevonden die kon worden ingevlogen.  

De Sint die half november het dorp binnen werd gehaald was een heel andere; deze intocht werd door de plaatselijke Vereniging Volksvermaak georganiseerd en die hield er eigen contacten op na. Zo gaan die dingen nu eenmaal. 

Standaard verscheen Sint op het dak van de kerk, letterlijk een hoogtepunt waar het gehele dorp op rekende. Daarna kwam Sint naar beneden en werd in het aanpalende dorpshuis zijn verjaardag gevierd. Sint ging op het podium zitten en sommige kinderen mochten naar voren komen en een liedje zingen. 

Naarmate de minuten vorderden werd het voor zowel de kinderen als voor Sinterklaas een hele toer om zich verstaanbaar te maken. Dat had alles te maken met het rumoer dat door de ouders, die zich achterin de zaal bij de bar ophielden, werd veroorzaakt. Erg veel aandacht voor wat op het podium gebeurde hadden ze niet.

Aan het bezoek van Sint en zijn Pieten aan de school ging enig spektakel vooraf. De avond ervóór vergaderden we en na afloop namen we ieder voor zich een klas onder handen. Stoelen op zijn kop, tafels op een andere plek, spelletjes en boeken uit kasten getrokken en lukraak ergens neergezet en nog meer ongein. Op het bord schreven we een lang gedicht.  

De volgende ochtend waren alle gordijnen dicht, de lichten uit en alle deuren gesloten. De toch al royaal aanwezige opgetogenheid en voorpret onder de kinderen kregen hiermee extra voeding. Uiteindelijk ontsloot de directeur de deuren en mochten de kinderen naar binnen. In hun klas troffen ze tot hun grote verbazing een enorme bende aan. Maar ook hun schoentjes met daarin iets lekkers. 

Het was altijd weer een mooi, bijna emotioneel moment om mee te maken. 

Voor de kinderen ook, trouwens.