Mike Ruig (12) wil mensen redden

Door Marcel van Stigt

De pieper haalt Mike uit zijn slaap. Brandalarm! In één beweging zit hij rechtop in zijn bed. Schopt de dekens van zich af. Stapt op de vloer. Kleedt zich razendsnel aan. Stormt naar buiten, springt op zijn fiets en racet in een recordtijd richting kazerne. De andere brandweerlieden zijn daar net aangekomen. Snel hijsen ze zich in hun pak. Mike schopt zijn slippers uit – geen veterschoenen, want daarmee verlies je kostbare seconden – en stapt in een paar laarzen. Hup, instappen en wegwegen. Hij is bevelvoerder, maar zit toch achterin.  

Met gillende sirene scheurt de tankautospuit door het nog slaperige dorp. In de verte doemt het brandende huis op. De vlammen schieten als enorme vurige tongen de lucht in.  

Vlammenzee

Brandweervrouw Carlijn Schopman parkeert de auto zo dicht mogelijk bij de voordeur. Het team stapt uit, rolt de slangen uit. Mike geeft instructies en richt als eerste zijn slang op de vlammenzee. Het vuur geeft zich al snel gewonnen. Maar er is nog een bewoner binnen. Mike twijfelt geen moment. Hij trapt de voordeur in, wappert de rook met zijn hand voor zijn ogen weg en loopt direct de slaapkamer in. Daar ligt een half bewusteloze vrouw op bed. Mike tilt haar op alsof het een zak tuinaarde is, gooit haar over zijn schouder en loopt weer richting voordeur. “Mijn kanarie!”, hoort hij haar kreunen.  

Abrupt houdt Mike stil, keert om en zoekt in de woonkamer. In een hoek ziet hij de kooi staan. Met zijn vrije hand pakt hij hem op en loopt snel maar beheerst naar buiten. Bewoonster en huisdier zijn gered. Zijn teamleden rammen hem op zijn schouder. “Goed gedaan, Mike!”, roepen ze. En Mike voelt zich heel blij van binnen. 

Presentatie

Zo ongeveer verlopen de dagdromen van Mike Ruig. Hij ziet het allemaal levendig voor zich. Brandweerman worden is zijn grote wens. De interesse had hij al, maar die kreeg een extra lading toen hij vorig jaar de kazerne van Purmerend bezocht. “Op mijn school, De Korenaar, zou ik een presentatie over de brandweer houden en daarvoor heb ik brandweerman Jeroen Dral, die ook in Oostzaan woont, geïnterviewd. Ik weet nog dat ik hem op slippers zag lopen. Want dan ben je sneller in je laarzen, legde hij uit. Vanaf dat moment loop ik ook op slippers.” 

Dagelijks koestert Mike zijn droom. Hij zit bovenop het 112-nieuws. En als hij buiten de overbekende sirene hoort, zou hij het liefst op zijn fiets springen en achter de brandweerauto aan rijden. Maar daar weerhouden zijn ouders hem met zachte drang van. 

Blik in de kazerne

Het Oostzaanse korps is zo aardig om hem een blik in de kazerne te gunnen. Carlijn Schopman legt uit dat de brandweer niet alleen branden blust. Ze helpen bijvoorbeeld ook bij ongelukken, staan paraat als het flink stormt, halen paarden en koeien uit de sloot, en kinderen uit hoge toestellen in de speeltuin. Mike knikt. Zijn ambitie is het om mensen te redden, en dat kan ook met reanimeren. Hij mag even een brandweerpak aan, plaatsnemen achter het stuur en spuiten met een slang. Zijn ogen glimmen en op zijn gezicht komt een brede lach te staan. 

Mike zal nog wat jaartjes geduld moeten hebben voordat hij zich officieel brandweerman zal mogen noemen. Maar ook weer niet héél veel jaartjes. Als hij dertien jaar is, mag hij lid worden van het Het Young Fire & Rescue Team (YFRT) in Purmerend. Dit is een jeugdteam gericht op een brede hulpverlening. De leden leren en oefenen samen met verschillende hulpdiensten, zoals de brandweer, politie, reddingsbrigade, het Rode Kruis en Defensie. Daarna kan Mike zich aansluiten bij de jeugdbrandweer in Zaanstreek. En daarna... dan zou voor hem het echte werk kunnen beginnen.