Ze stuurden stapels brieven en trouwden na drie ontmoetingen: nu vieren ze hun diamanten huwelijk

Hun liefdesverhaal begint in 1965 tijdens een uitwisseling tussen voetbalvereniging DWB en een Duitse vereniging. Ben verzorgde als secretaris van DWB een deel van de organisatie. Toen Ben voor het eerst de groep zag, had hij vooral oog voor Ingrid. "Ik dacht meteen: dat kan mijn vrouw wel eens zijn."

Na de gezamenlijke uitstapjes naar onder meer Amsterdam, Volendam en Bergen zocht Ben steeds opnieuw haar gezelschap op. Tijdens de afscheidsavond sprak hij zijn plannen hardop uit. "Ik kom nog wel eens naar Duitsland."

Brieven schrijven

Die belofte hield hij. Eerst volgden stapels brieven. Daarna vloog Ben tijdens de herfstvakantie naar Neurenberg. Met Kerst vroeg hij Ingrid ten huwelijk. Met Pasen bezocht zij voor het eerst De Weere. Enkele maanden later stapten ze al samen het huwelijk in.

"Eigenlijk zagen we elkaar maar drie keer voordat we trouwden", vertelt Ingrid lachend. "Maar door al die brieven leerden we elkaar heel goed kennen."

Voor Ingrid begon daarna misschien wel de grootste stap uit haar leven. Ze verruilde Duitsland voor Nederland en sprak geen woord van de taal.

"Alles voelde vreemd. Ik kon nergens aan een gesprek meedoen. Wanneer iemand een grapje maakte, lachte ik maar mee. Maar ik voelde me zo dom."

Toch pakte ze haar nieuwe leven vastberaden op. Ze verslond Nederlandse boeken, oefende iedere dag de taal en sprak thuis uitsluitend Nederlands. Binnen een half jaar lukte het haar om zich de taal eigen te maken.

Ben bewondert dat nog altijd. "Dat vond ik ontzettend knap."

Oorlog

“Ik ben goed opgevangen in Nederland, terwijl dat ook anders had kunnen zijn. Ik voel mij wel schuldig door wat landgenoten van mij deden, terwijl ik daar weinig mee te maken had.” Ingrid vertelt ook dat ze over de oorlog leerde door in Nederland te wonen: “Op school vertelden mijn docenten er niet over, pas in Nederland kreeg ik een beter beeld van hoe het eraan toeging”.

Westfriese humor

Ook cultuurverschillen vroegen om aanpassing. Ingrid kende het plagerige Westfriese gevoel voor humor niet en dacht tijdens de kaartavonden van Ben met zijn vrienden regelmatig dat iedereen ruzie maakte.

"Later begreep ik pas dat ze gewoon plezier hadden en dat dat hun vorm van humor en waardering tonen is."

Geheim

"Het geheim van een lang huwelijk? Geven en nemen", vertelt Ingrid.

Ben vult aan: "Accepteer elkaar zoals je bent. Iedereen heeft sterke en zwakke kanten. Probeer de ander niet voortdurend te veranderen. En koester elkaar. Er zijn maar een aantal mensen in je leven met wie je zo’n klik hebt. Ik heb het geluk dat ik zo iemand heb gevonden, en dat we al 60 jaar van elkaar mogen genieten.”

Dat geldt volgens het stel niet alleen binnen een huwelijk, maar ook voor familie, vrienden en nieuwe mensen die op hun pad verschijnen.

"Laat iedereen in zijn waarde", zegt Ingrid. "Iedereen draagt een eigen verhaal met zich mee."

Naast hun huwelijk koesteren ze ook de vele vriendschappen die hun leven kleur geven. Ruim vijftig jaar trok een vaste kaartclub samen op. Elke twee jaar vertrok de groep een lang weekend weg. Er klonk veel gelach, maar er ontstond ook ruimte voor verdriet wanneer iemand moeilijke tijden doormaakte.

"Dat maakte die vriendschappen zo bijzonder. We voelen ons gelukkig met wat we hebben", vertelt Ingrid.

Schoonmoeder

Dat geluk vonden ze ook in hun huis in De Weere. Nadat Bens vader overleed, trok het echtpaar bij zijn moeder in. Tien jaar lang deelden ze dezelfde woning.

"Mijn schoonmoeder voelde als een tweede moeder", vertelt Ingrid over het gemis. "We konden ontzettend goed met elkaar opschieten."

Inmiddels genieten Ben en Ingrid vooral van kleine dingen: een wandeling, een bezoek van de kinderen, een praatje met de buren of een mooie herinnering aan de vele reizen door Europa.

Ben en Ingrid hebben twee dochters en een zoon die alle drie getrouwd zijn. Zij hebben zeven kleinkinderen en een achterkleinkind. Het stel is dankbaar en bijzonder trots op hun kinderen en hun gezinnen.

Dankbaarheid

Terugkijkend overheerst vooral dankbaarheid. "Wij hebben gewoon veel geluk gehad", zegt Ben.