Jeroen Berends en Jeffrey Vroegop doen mee aan Invictus Games

Aanvankelijk zou het evenement al in 2020 plaatsvinden, maar door alle maatregelen rondom Corona kon het niet. Deelnemen aan de Invictus (Latijn voor onoverwonnen) Games werkt stimulerend in het herstel, ondersteunt de revalidatie en genereert begrip en respect voor degenen die hun land dienen of gediend hebben. In de plannen staat altijd de veiligheid en het welzijn van deelnemers en hun vrienden en familie voorop. Sinds de inaugurele Invictus Games in 2014 in Londen zijn de volgende Invictus Games gehouden in Orlando (2016), Toronto (2017) en Sydney (2018). Jeffrey Vroegop was ook in Sydney van de partij. 

Bermbom

Jeroen Berends diende bij uitzendingen in Bosnië, Irak en Afghanistan. Tijdens de missie in Afghanistan in 2009 werd hij slachtoffer van een bermbom. Na jarenlange klachten en zes operaties is uiteindelijk zijn enkel vastgezet, met alle beperkende gevolgen van dien. “Meedoen aan de Invictus Games betekent niet alleen voor ons als deelnemer een stapje verder in het verwerkingsproces. Dat geldt zeker ook voor de familie en vrienden. Zij maken ook deel uit van het gezelschap in Den Haag. En net als bij de Olympische Spelen is meedoen belangrijker dan winnen. Al gaan we natuurlijk ons uiterste best doen om in de prijzen te vallen”, zegt Jeroen Berends.

Blijvend letsel

Jeffrey Vroegop diende evenals Jeroen Berends in 2009 in hetzelfde gebied in Afghanistan, al zat er drie maanden tussen beide uitzendingen. Ook hij werd slachtoffer van een bermbom. Hij heeft scherven in zijn rechter bovenbeen, blijvend letsel aan zijn knie en niet aangeboren hersenletsel. Vroegop is voor 60% afgekeurd en werkt momenteel 18 uur in de week als doktersassistent bij Defensie.

In 2018, tijdens zijn eerste deelname aan de Invictus Games in het Australische Sydney, behaalde hij een zilveren medaille. De kans op succes acht hij nu wat kleiner . “We hebben niet zo’n sterke formatie als toen, maar wie weet”, kijkt hij vooruit. Veel belangrijker vindt Vroegop het dat het toernooi bijdraagt aan de verwerking van het in Afghanistan opgelopen trauma. “Voor mij maar ook voor mijn familie. Elk jaar op 7 juni, de dag van de aanslag, komt mijn moeder langs. Ik ben het dan allang vergeten. Als ze voor de deur staat, zeg ik steevast tegen haar: wat komt je doen? Dan antwoordt ze terug: weet je dan niet meer welke dag het is? Kun je nagaan wat de impact is op onze dierbaren.”