Martin de Graaf draagt na bijna 40 jaar stokje Fitness De Kloek over aan nieuwe generatie
MIDDENBEEMSTER - Bijna veertig jaar lang was Martin de Graaf vrijwel dagelijks te vinden in zijn sportschool. Maar per 1 januari geeft hij het stokje van Fitness De Kloek in Middenbeemster door aan de broers Wim en Vince van Gelderen. En dat voelt goed, zegt hij: “Ik ben blij dat het bedrijf doorgaat, zowel voor de klanten als voor het personeel.” Helemaal verdwijnen zal hij niet; als sporter blijft hij regelmatig binnenstappen. De herinneringen – van de aerobicshype met de gekleurde beenwarmers tot de opkomst van de moderne circuits – neemt hij allemaal mee. En die praatjes met leden? “Dat komt wel goed.”
Voor gek verklaard
Toen hij in 1987 begon, verklaarden sommigen hem voor gek. “Een sportschool in de Beemster? ‘Wat moet je daar nou doen’, vroegen ze” vertelt hij. Net na de receptie bij de entree, met zijn rug naar de grote fitnessruimte, spreidt hij zijn armen. “Hier begon ik mee, 38 jaar geleden. Een klein zaaltje met een even klein circuit. Dat was alles.” Hij startte met honderd leden en werkte daarnaast nog op de markt om rond te komen. Maar het werd drukker en drukker.
“Dat sociale, dat ga ik heel erg missen”
Toonaangevend
“Toen fitness echt opkwam, werd het zaaltje te klein en bouwden we er een verdieping op. Maar in 2002 gingen we pas echt groots.” Een tennisbaan verdween om plaats te maken voor een grote fitnessruimte, met daarboven zalen voor groepslessen, spinning en een sauna. “Sindsdien waren we toonaangevend in de regio. Er komen hier veel mensen uit Purmerend en De Rijp. Het is dat bijzondere ‘Kloek-sfeertje’, zeggen ze. En als ze al weggaan, dan missen ze dat. De gezelligheid, de saamhorigheid, jong en oud door elkaar. Misschien juist omdat het wat buitenaf zit; het is allemaal wat intiemer.”
Op dezelfde voet verder
Dat De Kloek zo’n ontmoetingsplek werd, heeft ook te maken met Martin zelf, de man die iedereen kent. “Ik vind het leuk een praatje te maken. Mensen op hun gemak stellen, zeker als ze wat verlegen zijn. Zorgen dat iedereen zich hier thuis voelt.” Juist daarom is het lastig om na al die jaren los te laten. “Maar ik ben 65. Het is mooi geweest. Zeker omdat Wim en Vince, die nu ook fulltime aan de bak zijn met de nieuwe padelbanen, staan te popelen om het over te nemen. Twee sportieve jongens met een goede opleiding. Ze hebben natuurlijk hun eigen ideeën, maar ze zetten het op dezelfde voet voort. Er verandert niets voor de klanten. Het is geweldig als je je bedrijf op deze manier kunt overdragen, helemaal omdat het hier nooit zo druk is geweest als nu. Dan is het allemaal niet voor niets geweest.”
“Het Kloek-sfeertje’ blijft!”
Groepslessen als passie
Sport was altijd zijn wereld. “Ik werkte destijds als sportleraar in Purmerend. Fitness stond nog in de kinderschoenen. Je had jazzballet, judo, boksen, dat was het wel. Ik had eigenlijk geen oren naar een fitnesschool.” Maar toen Wim van Gelderen hem een ruimte aanbood, begon het te kriebelen. “En aerobics kwam net op. Ik was gek op die groepslessen. Met mijn toenmalige vrouw hebben we een dansschool opgezet met aerobics-, dans- en stepslessen.”
Way of life
Zelf lesgeven doet hij inmiddels niet meer. “Zo’n sportschool is eigenlijk een ‘way of life’” zegt Martin. “Het gaat altijd door, ook als je er niet bent. Zeven dagen per week zit je ermee in je hoofd. Keihard werken, al heb ik een heel goed team. We hebben 24 man in dienst, maar op sommige dagen komen hier ruim 500 mensen binnen. Dat is veel om te handelen. Je moet zorgen dat circuits soepel lopen – mensen willen niet wachten op apparaten – en dat schoonmaak en automatisering op orde zijn. Alles moet lekker lopen. Dan moet je er constant bovenop zitten en kom je sowieso zelf niet meer aan lesgeven toe. Dat vind ik niet erg; het zijn fases in je leven.”
Veel herinneringen
De lijst met herinneringen is lang. De coronatijd bijvoorbeeld, waarin de vaste leden de sportschool overeind hielden. “Dat was zwaar, maar iedereen kwam massaal buitensporten in de tent. Dat vergeet ik nooit.” En natuurlijk de groepslessen die hij gaf – altijd bomvol. “We hebben alle rages wel meegemaakt. Begin jaren ’90 had je in Amerika van die grote aerobic conventies. Dat wilde ik hier ook. In 1994 startten we met de eerste aerobicsmarathon, in de tennishal. We haalden instructeurs uit Frankrijk, Duitsland, zelfs Amerika. Er waren zo’n 400 man binnen. Later breidden we uit naar drie hallen, waar we 1500 leraren kwijt konden. Tien jaar lang deden we dit twee keer per jaar: de Kloek Aerobics Conventie. Een enorme happening. Heel veel mensen herinneren zich dat nog.”
“Het is fijn om te zien dat het hier in goede handen blijft”
Mensen verder helpen
Maar het mooiste? Mensen verder helpen. “Het is een uitdaging om iemand die bijvoorbeeld te zwaar is in een half jaar lekker in zijn vel te laten zitten. De voldoening die je daaruit haalt… Als iemand zegt: ‘Ik heb lekker getraind’, dan weet ik precies wat ze bedoelen. Beweging is gewoon lekker. Om je hoofd leeg te maken. Het hoeft geen topsport te zijn, gewoon lekker bewegen.”
Sociale ontmoetingsplaats
Ook de sociale kant zal hij missen. “Nieuwkomers leren hier snel andere mensen kennen. Het is een sociale ontmoetingsplaats. Soms beginnen ze zelfs samen een eigen sportclubje. Dat sociale… ja, dat ga ik heel erg missen.”
Maar dankbaarheid overheerst. Voor de mensen, het team, de vele jaren waarin De Kloek groeide van een klein zaaltje tot een begrip in de regio. “Ik heb een prachtige tijd gehad. En het is fijn om te zien dat het hier in goede handen blijft.”
Dit bericht is ook gedeeld via ons WhatsApp-kanaal van Purmerend. Ook razendsnel het laatste nieuws in je app? Volg het Rodi-kanaal nu (anoniem) via deze link.
Meer nieuws uit Purmerend?
Ontvang de laatste updates per mail — schrijf je hier in!
Heb je ook een nieuwtje? — Tip hier onze redactie