Al 70 jaar een begrip in de Bloemenbuurt: ‘Bij het Hertenkamp kom ik thuis’

Een medium zonnige dag. Vrijwilligers Klaas Kwadijk en Rob Moen zwaaien mij tegemoet. Ik ontmoet ze bij ‘hun’ Hertenkamp in de Bloemenbuurt. Natuurlijk is fotograaf Han Giskes er al. De keren dat ik eerder op de afspraak ben dan hij zijn een grote zeldzaamheid. Op nog geen hand te tellen. Van zijn arm volgt een korte zwaai, waarna hij weer snel naar zijn camera grijpt.

Geschiedenis

Het Hertenkamp dus. Een veld midden in de Bloemenbuurt waar dieren scharrelen tussen de bebouwing. Dat doen ze deze week al zeventig jaar, in wisselende samenstelling. Het Hertenkamp kwam er om de Bloemenbuurt, de eerste uitbereidingswijk van Purmerend na de oorlog, aantrekkelijk te maken voor personeelsleden van bedrijven uit Amsterdam-Noord. Hertenkampen waren niet uitzonderlijk, maar een nieuw hertenkamp opzetten na de oorlog wel.

In de wijk werd nog volop gewerkt toen de eerste dieren aan de poort stonden. Een paar lama’s en een vijftal damherten. Het moest even stil blijven, maar al snel liep heel de buurt uit. Ook Klaas was erbij, toen nog een zesjarig jochie. “Het kon me eigenlijk weinig schelen. Moet je me nu eens zien.” Hij klopt een geitje liefkozend op zijn hals.

Dolle dierenboel

Bij het water dartelen vier parelhoenen achter elkaar aan. Rob wijst naar de grijze vlek op pootjes die zich pijlsnel door het gras beweegt. “Het is echt een groepje. Ze zijn altijd samen en best bang. Ze schrikken zich ook helemaal de ellende als je hun hok schoonmaakt.”

Terwijl Rob en Klaas ronduit vertellen, verplaatst ons gezelschap zich steeds een stukje verder, weg van damhert Rowan, die ongestoord volgt en verder knabbelt aan broek, jas en de cameratas van Han. Klaas: “Hij is thuis met de fles opgevoed door Rob en Wanda Bakker”, ook vrijwilligers. “Ro en Wan werd Rowan.” Het enige damhert dat een naam draagt en zich laat aaien en vertroetelen door ons. In een hoekje van het terrein, verzameld onder een boompartij, schuilen de vijf soortgenoten voor de drukte die onze aanwezigheid met zich meebrengt.

In het hok scharrelen zes piepkleine pauwkuikens rond. Klaas: “Ze moeten in het hok blijven, anders vreet de huismeeuw ze op.” En, ja hoor, inderdaad, aan het water begluurt een flinke meeuw het hok. Ook de kippen, schapen, geiten en het andere dierenspul worden netjes voorgesteld. Het ontbreekt hen allen aan niks. Eigen voer, een eigen verblijf, liefde van de verzorgers.

In de schuur

In de voerschuur babbelen we verder, de enige plek waar Rowan ons niet kan storen. Klaas: “Het is in de geschiedenis van het Hertenkamp een paar keer spannend geweest of we wel of niet konden blijven. Of het een kinderboerderij moest worden, bijvoorbeeld. Uiteindelijk werd er halverwege jaren tachtig onder aanvoering van Leo Wardenaar een vrijwilligersgroep op poten gezet. En in 2015 werden we een stichting.”

Sindsdien is het beheer in handen van de Stichting Hertenkamp Bloemenbuurt Purmerend. Het bestuur en de werkgroep houden het hertenkamp, met hulp van een aantal cliënten van De Prinsenstichting, draaiende. Financieel komt het met bijdragen van donateurs, sponsoren en een jaarlijkse gemeentelijke voersubsidie uit. Met soms een projectbijdrage van een fonds.

Vrijwilligen

Die vrijwilligers: het zijn er een boel. Waaronder Rob dus. Rob verhuisde zo’n achttien jaar geleden van Amsterdam naar de Bloemenbuurt. “Ik werd gevraagd als vrijwilliger, zo via via, zoals dat hier gaat.” Hij lacht. Klaas bokst hem op zijn schouderpartij. “Na een proefdagje vond ik het zo leuk. Ik zei: deel mij maar in.”

Onderling is het dan ook maar wat gezellig tussen het clubje vrijwilligers. Ze trekken graag samen op, verschonen samen de hokken en zorgen samen dat het de dieren aan niks ontbreekt.

Buurtbinding

Of de buren ooit klagen? Of ze overlast ervaren? Rob: “Alles behalve. De buurt is enorm betrokken bij het Hertenkamp. We organiseren ook twee keer per jaar een buurtborrel, dan kunnen de kinderen de dieren aaien. Dat mag overigens ook als er een vrijwilliger is die tijd heeft. Gewoon even vragen.”

Kortom: neem vooral eens een kijkje, schiet die fijne vrijwilligers eens aan, bedank ze voor hun werk. Op naar de volgende 70 jaar.

In de Stadhuishal aan de Purmersteenweg is de hele maand juni een foto-expositie te zien die terugblikt op zeven decennia Hertenkamp. Toegang is gratis.