Avondschool De Sprankel viert weer feest

Door Chruf van Kempen

Avondschool De Sprankel is een avondschool voor volwassenen met een verstandelijke beperking. De school werkt met twee groepen op verschillende avonden. De school heeft een bewogen geschiedenis. De school bestaat zeker veertig jaar. Maar na een bezuiniging in 2013 viel de subsidie weg. De Sprankel moest haar deuren sluiten. Een paar vrijwilligers hebben de school nieuw leven ingeblazen. Met schenkingen van allerlei lieve mensen is het gelukt om er iets moois van te maken. Inmiddels is de subsidie vanuit de gemeente ook weer aan de orde. En dat ‘nieuwe leven’ begon twaalf en een half jaar geleden. Een goede reden voor een feestje. Voor ons een aanleiding om langs te gaan bij de Sprankel.

Omdat de school twee avonden in de week geopend is hebben we op dinsdag- en donderdagavond de school bezocht. We hebben gesproken met de deelnemers en de docenten.

Verhalen van de deelnemers

Op de Sprankel is geen sprake van terughoudendheid voor ‘mensen van de krant’. Open verhalen, roerend en soms verdrietige verhalen. Alles kwam langs. De meeste indruk maakten de eerlijke verhalen op ons.

Esther vertelt dat zij hard werkt op de Avondschool. Ze vertelt dat ze van alles leert: rekenen, Frans en Spaans. “Ik kan al beter Spaans dan de juf en de meester samen”, schatert ze. “Maar het mooiste is dat ik me niet meer eenzaam voel. Na al die jaren heb ik een vriendin gekregen door de Avondschool. Ze is mijn beste vriendin. We drinken zelfs wel eens een kopje thee bij elkaar.”

In het verkeer

Adriaan haakt in op dat leren. Want hij oefent veel met verkeer en de verkeersregels. “Ik ben een doorzetter, al zeg ik het zelf. En positief. Als je niet positief bent dan red je het niet.”

Hij gaat verder: “Mijn moeder overleed en ik was verdrietig en dat ben ik soms nog. Papa is lief, maar mama was altijd zo geduldig. Soms noem ik mijn vader dan voor de grap ‘Brombeertje’. Praten over geduld leerde ik ook op de Avondschool. Van Daan. Daan heeft hetzelfde meegemaakt. We praten er met elkaar en met de meester en juf over. Zo helpen we elkaar. Daan had een keer een herdenkingsfoto van zijn mama meegenomen. En dat vonden we mooi. Misschien doe ik dat ook en keer.”

Zelf kiezen

Anna is soms ook verdrietig, maar op de Avondschool vindt ze het heel fijn. “Je mag hier zelf kiezen wat je wil doen. Je hoeft niets te doen wat je niet wil. Soms ben ik onrustig en dan kom ik binnen met trillende handen. Juf en meester lachen en zwaaien naar mij. Ze zijn blij dat ik er weer ben. Dat zeggen ze elke week. En dat maakt me rustig. Ik heb last van mijn heup, maar dan ineens is de pijn weg. Hoe kan dat toch?”, vraagt Anna zich hardop af.

En dan valt Henk haar bij. “Je weet dat ik je altijd help als je dat wil.” Hoe hij haar helpt? Henk vertelt: “Ik ben net tachtig jaar geworden en ik heb wel eens sjans. Echt waar hoor. De schoonmaakster zei me vandaag nog gedag en ze lachte naar me. En dat maakt me blij. En dan vraag ik of ik haar kan helpen, maar dat hoeft dan niet, maar dan lacht ze weer. En dat is fijn.”

“De leukste op de Avondschool”, aldus Henk “is Ellen. Ellen is bijna de jongste deelnemer op de Avondschool. Ik wil altijd naast haar zitten. Ellen helpt mij, want zij is heel goed in rekenen. Ik heb de rekenmachine nodig en zij niet. En dat is handig.” Lachend: “Zij is dan mijn rekenmachine!”

Fouten maken is leren

Een wat stillere André komt nu ook los. “Weet je Henk, dat ik je vaak zeg dat fouten maken niet erg is. Van fouten kun je leren zeg ik steeds. En dat vindt de meester ook. Niemand lacht je ooit uit. Ook niet als je iets raars zegt. We lachen nooit om elkaar. De meester en de juf ook niet. Dat maakt mij en de anderen rustig. Juf en meester zijn geduldig en lief. En juf is nog knap ook.”

Feest voor iedereen

Tim vertelt over het hoogtepunt van het jaar: de kerstviering. “Dan gaan we uit eten en de juffen kleden zich heel mooi aan en het is dan extra gezellig. Ik heb mijn kleding al klaar gehangen. Het is een mooi pak wat ik samen met de groepsleiding gekocht heb. Sinterklaas vieren we een beetje”, gaat Tim verder. “Ik ben niet bang meer, want ik hoorde dat kinderen niet meer in de zak gaan sinds 1996. En dat is vet lang geleden!”

“Binnenkort hebben we weer een feest”, vult Linda aan. “De liefste juf van de Avondschool krijgt een baby. Dat heeft ze vorige week verteld. Ik knuffelde haar helemaal plat toen ik dat hoorde. Mooi toch?”

De ijsberg die je ziet

Wij kijken onze ogen uit op de Sprankel. De leerkrachten zijn allemaal mensen met ruime onderwijservaring in basis- en speciaal onderwijs. We vragen ons hoe ze het opbrengen. Een deel is gepensioneerd, maar ook zijn er leerkrachten die vijf dagen in de week voor de klas staan en toch tijd en energie over hebben om een mooie, maar intensieve avond te werken.

Juf Corrie vertelt dat ze met meer energie naar huis gaat aan het eind van de avond, dan waar ze mee binnen kwam. En dat laatste beamen juf Brigitte en juf Rachèlle. Doorvragen van onze kant leidt tot verrassende uitspraken.

”De energie die het je geeft heeft te maken met succeservaringen bij de deelnemers die jou ook een succeservaring geven. Deelnemers die wat ‘stug’ binnenkomen en die wij dan sociaal en cognitief zien groeien in de loop van de tijd, dat is wat ons motiveert om dit vrijwilligerswerk te doen. Negatieve ervaringen proberen we om te buigen. We spelen in op datgene wat in potentie aanwezig lijkt. En dat is wel eens een zoektocht.”

Brigitte: “De kunst is om te kijken naar dat deel van de ijsberg wat zich onder water bevindt. Als je dat ziet krijgt de ijsberg een vorm en wijst je de weg naar de juiste aanpak en motivatie.” “Slecht bestaat niet, rust en vertrouwen wel”, vult Corrie aan.

We sluiten de bezoeken af met verwondering en bewondering. Met recht viert de Avondschool deze maand feest, want het is voor deelnemers en leerkrachten een bijzonder moment om stil bij te staan. Voor ons om stil van te worden.

Voor meer informatie zie www.avondschooldesprankel.nl. De namen van de deelnemers zijn gefingeerd.