Juf Irma Waarhuijsen-Gijsbers neemt na ruim 35 jaar afscheid van onderwijs

Irma was 19 jaar toen zij de Montessori opleiding voor kleuterleidster op de Bouwman academie succesvol afrondde. Na een korte periode in de horeca samen met haar man Jan besloot zij, toen de kinderen groter waren, in het primair onderwijs te stappen “Geen dag spijt van!”, kijkt Irma terug. Begonnen in Amsterdam Noord volgde enkele jaren later een plaatsing in Purmerend. Haar Purmerendse tijd begint bij basisschool de Akker in de Purmer-Noord een imposante reeks van scholen volgt, zoals de Delta, de M.L. Kingschool, de Blauwe Morgenster in de Middenbeemster een zijstapje naar de Fuik in Den Ilp en tot slot naar de Bloeiende Perelaar weer in de Beemster. Hier sluit ze haar werkzame leven in het onderwijs af.

Op de vraag waar zij nou het leukst les heeft gegeven zegt Irma: “Dat kan ik niet direct beantwoorden, lesgeven aan basisschool kinderen is overal geweldig en dankbaar. Maar er zijn wel bijzondere plekken waar ik les gegeven heb. Zo was de tijd op de Fuik heel mooi, een kleine school, erg knus en gezellig we hadden gymles in het Twiske! En in de beginjaren op de Bloeiende Perelaar keken we uit over de weilanden, ook heel apart. Immers, een school met groene ruimte om zich heen geeft een goede sfeer voor de kinderen en leerkrachten.”

Onder- en middenbouw

Irma heeft altijd les gegeven aan kinderen van de onder- en middenbouw. Ze gaf ook wel themalessen aan kinderen van groep zeven en acht. Kortom een gelauwerde juf. Wat is er veranderd in die ruim 35 jaar behalve de leermethode? “Er zit meer druk en stress in de samenleving en dat merk je ook bij de leerlingen. Tegenwoordig komt een kindje binnen met een briefje vwo op zijn rug. En daardoor zijn soms de tien minuten gesprekken slechts twee minuten. Met de vragen van de ouders, wat zijn de resultaten en kan mijn kind naar het hoger onderwijs. Maar dan probeerde ik er vaak nog wel een gezellig praatje van te maken hoor.”

Tekst gaat verder onder de foto

‘Tegenwoordig komt een kindje binnen met een briefje vwo op zijn rug’.  (Foto: Han Giskes)

De eerder genoemde lessen in de bovenbouw gingen over politiek en dan komen we bij het andere deel van Irma haar werkzame leven, de gemeenteraadpolitiek. Irma Waarhuijsen-Gijsbers is bij veel Purmerenders bekend, zij zat bij de toenmalige Stadspartij. De partij voelde in het begin als een warm nest, de portefeuille samenleving was mijn ding. Maar na de fusie met de BPP heeft zij afscheid genomen van de partij die in haar beleving voor kwantiteit en macht ging en dat is nooit de insteek van haar geweest.

Een specifieke vraag dringt zich bij mij op. Kleine kinderen zijn puur en eerlijk, dat kan van de politiek niet altijd gezegd worden, een wereld van verschil, hoe combineer je dat? Irma: “Ik heb bijvoorbeeld altijd in mijn dagboek met grote letters de woorden Empathie en Betrokkenheid geschreven en dat is waar het in het leven om draait, daar ben ik ver mee gekomen al zeg ik het zelf”.

Een terugkeer in de lokaler politiek sluit Irma niet uit. “Maar ik ga niet via Facebook solliciteren hoor, ze hebben mijn nummer”, zegt ze met glimlach en een knipoog. De komende (vrije) tijd staat in het teken van zingen, haar grote passie, in het koor de Zwaantjes uit Amsterdam. Er moet veel gerepeteerd worden voor de vele optredens volgend jaar ter ere van het 750-jarig bestaan van Amsterdam. Maar ze gaat vooral ook genieten van haar gezin, waar zij nu alle tijd en aandacht aan kan besteden. En zo gaat Irma voor de laatste keer een school verlaten. Met een lach en een traan maar vooral met heel veel mooie herinneringen.

CHRIS DE VRIES