Purmerends Museum viert bezoekersrecord: ‘We hadden dit niet verwacht‘
PURMEREND - Het Purmerends Museum zit de laatste jaren in een stijgende lijn. Vanuit alle windstreken komen bezoekers om tentoonstellingen te bekijken van lokale, regionale en internationale kunstenaars. Een kleine bloemlezing: Beemsterling Johan Arp, Anton Heyboer uit Den Ilp en Edammer Ed van der Elsken. De afgelopen jaren sneuvelden bezoekersrecords aan de lopende band. Donderdag werd de 16.000ste van dit jaar verwelkomd. “Het is een feestje. We hadden dit niet verwacht.”
Door Wesley Dekker
De donkere dagen voor kerst zijn aangebroken. Buiten regent het. Hier in het Purmerends Museum loopt Moncef Beekhof door de expositiezaal. Om hem heen werken van Ed van der Elsken. Junks, kantoormensen. Het is een breed en divers gezelschap aan beelden. Samengevat in één woord: vrijheid. Vrijheid in doen en laten. Ook paradijsvogel Mathilde Willink ontbreekt niet in de opstelling. De Lady Gaga van de Lage Landen. “Ja, dat is misschien wel een goede typering”, lacht Beekhof. “Amsterdam uit de jaren zestig, zeventig en tachtig staat hier centraal. En daarmee ook de mensen natuurlijk.”
Amsterdam en Edam
Het wachten is op de zestienduizendste bezoeker. Binnen nu en enkele minuten is het zover. De spreekwoordelijke gelukkige zal dan in de watten worden gelegd. “We hebben een boek over Ed van der Elsken”, zegt Beekhof. “Hij of zij krijgt natuurlijk ook gratis toegang.”
Het Purmerends Museum heeft iets met eeuwfeesten. Nadat de expositieruimte vorig jaar in het teken stond van honderd jaar Anton Heyboer, is het nu de beurt aan Ed van der Elsken. De eerste tentoonstelling laat Amsterdam zien vanuit de ogen van de kunstenaar. Een tweede expositie gaat over Edam en omgeving. “We konden niet om Ed van der Elsken heen. Er zijn vier aanleidingen”, benadrukt Beekhof. De cineast zou honderd zijn geworden, hij woonde in Edam en het museum wilde daarnaast ook fotografie brengen. “Bovendien zien we het ook als ons cadeautje voor 750 jaar Amsterdam.”
Tekst gaat verder onder de foto
Bezoeker 16.000
Het moment is zover. Nietsvermoedend stappen Purmerenders Rina de Fost en Bert Pronk het museum binnen. Ze worden onthaald door directeur Beekhof. “Wat leuk dit”, zegt Rina verrast. “We hadden een briefje op de tafel gelegd zodat we nog eens zouden gaan kijken naar Ed van der Elsken. Bert vervolgt: “We liepen langs, keken even naar binnen en dachten: laten we gaan.”
Enthousiast drukt Beekhof een boek in de handen van Rina. Vervolgens is het tijd voor de persoonlijke rondleiding. Net als vele Purmerenders zijn Rina en Bert ruim veertig jaar geleden vanuit Amsterdam vertrokken naar de marktstad aan het Noordhollandsch Kanaal. “Het was een mooie tijd die we in Amsterdam hebben gehad. Dit is echt nostalgie”, benadrukt Bert. Rina: “Een fijne tijd om op te groeien.” De rondleiding gaat over herkenbaarheid. De krakersrellen, maar ook de diversiteit in het straatbeeld. “Ja, vrijheid was er wel.”
Geen geheim
Moncef Beekhof geniet duidelijk van het bezoekersrecord. Daar maakt hij geen geheim van. “Het is de vraag of we dit aantal volgend jaar weer halen, maar voor nu moeten we ook successen vieren. We worden nooit de nummer één locatie voor bijvoorbeeld toeristen, maar we groeien wel. Langzaam pakken we als museum een bredere rol. Regionaal én nationaal.”
Tekst gaat verder onder de foto
Toekomst
Dat is ook te zien aan de toekomstige tentoonstellingen. Want ook de expositie van Japanse keramist Kaori Kurihara krijgt een vervolg met een Nederlands tintje. Regiobewoner Onno Theelen krijgt zijn eerste solotentoonstelling. “Ik zie hem echt als een ster van de toekomst. We willen variëren met regionale namen, maar ook bekende kunstenaars en jonge talenten.”
Lokale namen als beeldhouwer Rob Cerneus junior uit Warder en Purmerender Peter Elias gaan het komende jaar exposeren. “En ik heb ook eigenlijk wel een nieuwtje voor je. We zijn bezig met een tentoonstelling van Lotti van der Gaag.” De kunstenares gooide hoge ogen met haar beelden, schilderijen en tekeningen. Haar werk wordt vaak in één adem genoemd met de CoBrA-beweging. Toch werd ze niet geaccepteerd als lid. “Ze was een vrouw. Het verhaal gaat dat Corneille geen vrouwelijke leden wilde. Dus Lotti werd geen onderdeel van de groep.”
Wat is eigenlijk de functie van een museum?
“In het werk hoeft er niet per se een verschil te zijn, maar het gaat vooral om de context. We laten zien wat iemand maakt en vooral ook waarom. Welke keuzes maakt hij of zij? Ook laten we de kunstenaar achter het werk zien.
Is de druk hoger na tentoonstellingen als Heyboer en Kaori Kurihara?
“Ja, deels is dat zo”, reageert Beekhof. “Alleen proberen we wel bij onszelf te blijven. We doen niets met werk dat ons niet interesseert. Het moet boeiend zijn om te brengen. Als wij het leuk vinden, denken we dat andere mensen ook interesse hebben.”
Hoe bedoel je dat?
“Nou, laten we Ed van der Elsken als voorbeeld nemen. We laten bij de tentoonstellingen zien wie hij was en hoe hij opereerde. De tentoonstelling van Anton Heyboer voerde naast zijn werk ook naar verhalen en foto’s. De essentie van een museum is om verhalen te vertellen. Daar draait het echt om. Ook bij ons.”
Bekijk hieronder een film van fotograaf en cineast Ed van der Elsken.
Meer nieuws uit Purmerend?
Ontvang de laatste updates per mail — schrijf je hier in!
Heb je ook een nieuwtje? — Tip hier onze redactie