‘Het belangrijkste was voor mij de gezelligheid in de derde helft’

Chrit Wilshaus

Daar treffen we elkaar in de kantine voor dit gesprek. Omdat zijn gezondheid het echter niet meer toelaat heeft Hans ter Beek (volgende week 82) helaas onlangs moeten besluiten daar een punt achter te zetten. “De laatste tijd speelde ik van de drie maar twee partijtjes mee. Maar ook dat gaat niet meer doordat ik door een spieraandoening in mijn onderbenen moeite heb gekregen met lopen. Dat is best heftig.” Toch blijft hij positief. “Daarom blijf ik iedere maandagochtend hier komen om te drinken om contact te kunnen houden met de boys. En iedere vrijdag doe ik dat bij de tennis, waar ik een half jaar geleden mee ben gestopt. Walking football heb ik altijd leuk gevonden om te doen. In het begin moest ik wel wennen om de nodige kneuzen die weinig of nooit hadden gevoetbald.” Hans ter Beek vertelt het geamuseerd en met duidelijk Haagse tongval. Tijdens ons gesprek rolt trouwens de ene na de andere anekdote uit zijn mouw. “Ik ben geboren in Den Haag-Loosduinen en woon nu veertig jaar, of misschien is het al wel vijftig jaar, in Maassluis.”

Honselersdijk

Behalve als voetballer, hij speelt onder andere in het eerste van MSV, is Hans ter Beek ook als trainer actief geweest bij die club. “En ik was dertien jaar lang trainer bij Excelsior Maassluis, van pupillen tot het derde. Soms kom ik nog wel eens gastjes tegen van vroeger die ondertussen uiteraard volwassen zijn geworden. Dan moet ik vaak vragen wie ze ook alweer zijn”, lacht hij. “Maar mijn leukste vereniging als trainer was in Honselersdijk waar ik drie jaar trainer was. Dat was een geweldige club; iedereen kende iedereen. Velen hadden daar een bijnaam gekregen. Zo was er iemand die ze Jan Deuk noemden omdat hij een keer een deuk in de auto van de voorzitter had gereden en een ander had als bijnaam Klep omdat hij de oren van je kop kletsten. En mij noemden ze op een gegeven moment meneer John. Eerst wist ik niet wie dat was. Het bleek de assistent van quizmaster Rolf Wouters op tv te zijn. Inderdaad leek ik daar toen op! Wat ik aan voetbal altijd leuk heb gevonden? Het spelletje, denk ik, maar ook de gein onder elkaar in de kleedkamer en dat het een teamsport is. Maar misschien wel het belangrijkste was voor mij de gezelligheid in de derde helft. Dat gold zeker bij de Old Stars!”

Fraters van Tilburg

“Ik ben op mijn elfde, eerder mocht niet, begonnen met voetballen bij GDS, groot door samenwerking, in Den Haag. Dat ik nog moest wachten, vond ik helemaal niet leuk want vriendjes van mij speelden er al wel. Ik kan mij trouwens nog goed een leider herinneren, meneer Michels, heette hij. Dat was een postbode met een hazenlip die geweldig enthousiast was. Ik was rooms-katholiek dus zat ik op een RK-voetbalclub, waar destijds allemaal geestelijken rondliepen. Een trainer zou later mijn schoonvader worden, maar dat wist ik toen natuurlijk nog niet.” Bij GDS leert hij ook wat zijn vrouw zal worden kennen. “We zijn in de kantine getrouwd. GDS was trouwens een club met veel kinderen want in die tijd waren katholieke gezinnen groot. Ik ging op school bij de Fraters van Tilburg en die stuurde hun leerlingen uiteraard allemaal naar GDS.” Met de jongens met wie hij voetbalde, heeft Hans ter Beek altijd contact gehouden, benadrukt hij.

Drummer

Voetbal is altijd een hobby geweest voor Hans ter Beek. Zijn brood verdient hij om te beginnen bij de Amsterdamse Bank, gevestigd in het centrum van zijn geboortestad. Als hij daar als zeventienjarige, Mulodiploma vers op zak, aan de slag gaat, heeft hij een collega die klarinet speelt in een band. “En die vroeg op een dag aan mij: ‘Hans, onze drummer is uitgevallen, is dat niks voor jou?’ Nou, dat leek me wel leuk. Omdat hun repetitieruimte helemaal aan de andere kant van de stad was, fietste ik iedere zaterdag met voor- en achterop een trommel, als een soort nikkelen Nelis, door Den Haag. Ze speelden trouwens dixielandmuziek en daar hield ik eigenlijk niet zo van.”

Ritmeoefeningen

“Een collega van de bank vertelde mij een keer dat zijn buurman Peter Ypma was. Dat zei mij helemaal niks maar dat bleek de drummer van het Trio Pim Jacobs. Als ik wilde, kon ik bij hem drumles krijgen. Dat leek me wel wat, dus ik daar naartoe. Maar dat viel tegen. Wekenlang moest ik alleen maar met stokjes ritmeoefeningen doen, dus toen ben ik ermee gestopt.” Na zijn diensttijd vervuld te hebben besluit hij evenwel niet meer de hele tijd tussen vier muren te willen zitten op een bank en gaat hij aan de slag als vertegenwoordiger. Van medicijnen tot scheermesjes - en nog veel meer - weet hij aan tal van winkeliers te slijten. In eerste instantie laten die vaak weten geen interesse te hebben maar niet zelden weet hij hen uiteindelijk toch te overtuigen. En dat is geen wonder want Hans ter Beek is een geboren verkoper. De laatste 35 jaar, tot aan zijn vut, werkt hij bij de afdeling Sociale Zaken van de gemeente Den Haag. Ook daar maakt hij het nodige mee.

Gitaar

Sinds een klein jaar speelt Hans ter Beek “een klein beetje gitaar”, zoals hij het zelf omschrijft. “Die mocht ik uitkiezen bij een tennismaatje die er drie had maar er door Parkinson niet meer op kon spelen.” Geoefend heeft hij al op Oh, oh, Den Haag. “Gitaarspelen is echt een hobby van me geworden. Vroeger heb ik aan yoga gedaan - we deden dan ook ontspanningsoefeningen en dan viel ik steevast in slaap – en gitaarspelen is ook een soort yoga maar dan voor je hoofd. Nog even over vroeger: thuis hadden we een accordeonnetje. Daarop kon ik het begin van Ik sta op wacht spelen. Om precies te zijn: Ik sta op wacht en dan wist ik het niet meer!” Behalve gitaarspelen gaat Hans ter Beek ook graag naar het theater.