Pijp leeg bij Vredenburch: geen promotie naar derde klasse

Door: Peter Petit

Vredenburch en de play offs: het is allesbehalve een gelukkig huwelijk. Voor de derde jaar op rij slaagden de Rijswijkers erin zich te plaatsten voor de nacompetitie, maar even zo vele keren eindigde deelname in een desillusie. Het begint er zo langzamerhand serieus op te lijken dat het winnen van de nacompetitie niet in de genen van de club zit.

Familieclub

Tegen dorpsclub Bergambacht, vast verankerd binnen het gelijknamige dorp en een club dat volledig draait op haar meer dan actieve leden, kende familieclub Vredenburch een aftastend begin van de wedstrijd. Het liet zich inzakken, er waren wat kleine kansjes die niet werden benut en na 15 minuten stond nog steeds een doelpuntloos brilstand op het scorebord. Vredenbuch ging op de counter spelen en dat leverde in de 23e minuut zowaar een doelpunt op. Via Enker Nikocevic belandde de bal bij teamgenoot en captain Alex Jacobs die met een lichaamsschijnbeweging de verdediging van Bergambacht, de doelman incluis, in de luren legde, 0-1.

De resterende eerste minuten hadden meer weg van een schaakpartij in plaats van een ‘do or die’ wedstrijd in de tweede ronde van de nacompetitie. De thuisploeg speelde uiterst voorzichtig, alsof de wedstrijd in een porseleinkast werd gespeeld in plaats van op het idyllisch gelegen sportpark Hofkamp, en kreeg na een prima aanval zelfs nog de kans op de gelijkmaker maar het schot van één van de ‘straatwroeters’, zoals de bijnaam van de Bergambtenaren luidt, werd op kundige wijze geblokkeerd door de Rijswijkse defensie. En wanneer de verdedigers even niet scherp genoeg waren, was daar altijd nog de zaterdag betrouwbare sluitpost Jay Veenman die aan het begin van dit seizoen eieren voor zijn geld koos door het inmiddels verdwenen Te Werve in te ruilen voor Vredenburch.

Noodlot

In de 55e minuut van de tweede helft begon het noodlot zich voor Vredenburch af te tekenen toen de thuisploeg uit een kopbal na een corner de gelijkmaker via verdediger Melvin Treure scoorde, 1-1. Tot overmaat van ramp moest de slimme spits Rico Deekman, een speler op wie je altijd kan rekenen, geblesseerd het veld verlaten en moest worden vervangen door Brian Blancheville. Waar Nikocevic nog een kans kreeg Vredenburch naar de finale van volgende week te schieten maar dat verzuimde door over de bal heen te maaien, was het uiteindelijk Bergambacht speler Max Bakker die wederom uit een set peace, een dood moment, uit een corner van clubgenoot Bezemer het lot voor de Vredenburchers bezegelde. Twee dode momenten, corners, deden Vredenburch zaterdag de das om. En dat terwijl de spelers van Bergambacht niet speciaal op het nemen van hoekschoppen hadden getraind, wel op het nemen van strafschoppen, noodzakelijk indien de wedstrijd ook nog na verlenging niet was beslist. Zo ver kwam het bij lange na niet, ergo, in de slotfase van de wedstrijd waren de kansen op 3-1 voor de thuisclub groter dan 2-2 gelijke stand. Maar in plaats van dat er een doelpunt werd gescoord, strooide Vredenbuch wel met kaarten. Geel voor Erwin Kruit voor een vermeende schwalbe en rood voor doelpuntenmaker Jacobs (2x geel), die er, net als zijn teamgenoten, helemaal doorheen zat. Na zeventig minuten werd het duidelijk, de pijp was uit bij Vredenburch en Bergambacht had in de slotfase geen kind meer aan de Rijswijkers. Precies zoals de deze zomer van Bergambacht afscheidnemende hoofdtrainer Raymond van der Kort, zijn spelers had geïnstrueerd. “De opzet was dat we wat zouden inzakken, en dan in de slotfase zouden toeslaan”, zo liet hij na afloop aan de verzamelde journaille weten.

Achtbaan

En zo kwam er in het terpdorp in de Krimpenerwaard zaterdag een slot aan wat gerust een achtbaan van een seizoen voor Vredenburch genoemd mag noemen. Een seizoen met een vervroegd afscheid van hoofdtrainer Remco Torken, acht wedstrijden achter elkaar zonder overwinning en een chaotisch slot van een competitiewedstrijd in Zoetermeer tegen de plaatselijke FC waarbij zelfs de politie assistentie moest verlenen om een confrontatie tussen de twee supportersgroepen te voorkomen.

Clubicoon en oud-bestuurslid Zier den Heijer (71): “Dat het mis gaat met het zetten van de die laatste stap in de nacompetitie, dat zit wel in de genen van de club. Ik kom nog vaak kijken naar de thuiswedstrijden, samen met wat andere, oude, supporters, en dan komen de spelers voordat ze het veld opgaan, altijd naar ons toe voor een kort praatje en om handen te schudden. Het zijn gewoon gezellige jongens, maar ze missen het zakelijke om te promoveren. Ooit speelde Vredenburch wel op hoger niveau, in de tweede klasse, met spelers die wel met promotie bezig waren, maar dat waren dan wel spelers van buitenaf, die werden betaald. Dat wordt nu niet meer door de supporters van Vredenburch geaccepteerd, wij moeten het echt van de jeugd hebben ( drie kwart van het huidige team is eigen kweek, redactie) en nieuwe spelers zijn vaak vrienden van onze huidige selectiespelers of komen uit het netwerk van Vredenburch”.