Column: Annemiek van Moorst - De kunst van het wachten

Voor mij stond nog een andere vrouw. “We staan in de verkeerde rij” zei ze. Toch bleven we staan. Samen wachtend, maar totaal in een verschillende staat van zijn.

Ik genoot van de zon op mijn gezicht, van het dorpse gevoel van de markt. Zij zichtbaar niet. Haar gezicht stond strak. Ze vertelde dat ze haar oudste nog naar hockey moest brengen en tussendoor “even snel” de weekendboodschappen wilde doen. Alles zat klem in de tijd.

Ik zag toch ook wel wat herkenning in haar verhaal. Twintig jaar geleden stond ik precies zo op de markt. Mij niet bewust van mijn leven met te weinig tijd. Leven op de automatische race piloot. Die week had ik op tv kennisgemaakt met Dirk De Wachter. Terwijl ik daar stond, kwamen zijn woorden ineens bij me op. Hij zegt: “Wachten is geen verloren tijd, maar een essentieel onderdeel van het leven.” Zijn theorie over wachten zag ik hier in de praktijk voor mijn neus uitrollen.  Twee manieren van wachten. Zij jaagt zichzelf op en ik laat het moment toe.

Al reflecterend betrapte ik mijzelf erop dat ik hier soms toch ook nog last van heb. Vertragen is namelijk niet zo mijn ding. En toen lachend in mijzelf: “Vandaag wel!”

Hoe vaak stoppen we onze dagen niet te vol? We rennen van afspraak naar afspraak en verliezen onderweg iets essentieels: het vermogen om stil te staan. Om ongemak te verdragen. Om gewoon even te zijn.

De Wachter is zo’n stem die tegen de stroom in durft te gaan. In een wereld die draait om snelheid, efficiëntie en presteren, pleit hij voor vertraging. Niet alles hoeft opgelost, niet alles hoeft gevuld. Juist in het wachten, in het niet-weten, zit betekenis. Hij herinnert ons eraan dat geluk niet zit in méér doen, maar in beter kijken. In aandacht. In de kwaliteit van onze relaties. In het durven voelen, ook als dat ongemakkelijk is.

Terwijl de rij eindelijk opschoof, dacht ik: hoe heerlijk zou het zijn als we dat opgejaagde gevoel vaker kunnen loslaten? Misschien is wachten geen probleem dat opgelost moet worden, maar een kans die we te vaak missen. En wellicht begint ‘het Wachters leven’ gewoon in de rij bij de bloemenkraam.