Esther’s tekeningen groeien uit tot boek vol verhalen

Door: Marc Tangel

“Ik ben van oorsprong toneelschrijver. Super leuk, maar niet helemaal mijn wereld. Ik ben best wel introvert” vertelt ze. Een jaar of zes geleden ontdekte ze tekenen als vorm om haar verhalen op een andere manier kwijt te kunnen. De iPad speelde daarin een grote rol. “Ik zag iemand met een iPad tekenen en ik dacht: ‘zo, dat is handig’, want ik hou niet zo van verf. En met een iPad kan je gewoon tak, tak, tak alle kleuren in de wereld op een schermpje invullen.” Uit die eerste tekensessies ontstond de serie ‘Dingen die ik vroeger had waar ik heel blij van werd’ op haar Instagram. “Ik merkte dat ik er heel blij van werd. Vandaar ook de titel. En dat sloeg heel erg aan, eigenlijk al vanaf het begin.” Het zorgde voor een groeiend publiek, en uiteindelijk voor interesse van een uitgever.

 Opdracht met een klik

In juni vorig jaar kreeg Van der Krol een bericht van Kosmos Uitgevers. “Die vroeg of ik het niet leuk zou vinden om een boek over tieners te maken. Een graphic novel.” Ze aarzelde even, maar had ook al ervaring. Eerder maakte ze een boek in eigen beheer van zeventig pagina’s over haar vader. “Dus ik dacht: als ik zeventig pagina’s kan maken, kan ik ook 176 pagina’s maken.” Haar achtergrond als toneelschrijver kwam daarbij goed van pas. “Dat je in een script kan denken is heel erg waardevol.” De ideeën van de uitgever sloten bovendien goed aan bij haar eigen plannen. Zo ontstond het idee voor een vriendengroep waarin lezers zich kunnen herkennen. “Net als de serie Friends, waarin je je altijd wel in iemand kan herkennen. Er zit altijd wel een stukje van jezelf in een van die personages.”

Botsen en elkaar weer vinden

Het verhaal draait om vriendschappen: zoeken, twijfelen, soms botsen, elkaar weer vinden. Maar ook verliefd worden en verlangen. Daarnaast worstelen de personages met ouders, school en verwachtingen. Eén van de docenten in het boek is gebaseerd op een leraar van vroeger. “Ik liet de passage aan mijn broertje zien en die zei gelijk: ‘oh dat is die!’” Voor het verhaal putte Van der Krol uit haar eigen jeugd. “Mijn eigen herinneringen uit die tijd zijn nog heel erg aanwezig en ik heb destijds ook dagboeken bijgehouden. Dat was nu wel waardevol.” Maar ze keek ook naar de leefwereld van tieners nu. Haar uitgever vertelde over haar tienerdochters en zelf belde ze haar neefje en nichtje, Tijn en Tess, voor taaladvies. “Ik heb ze af en toe echt gevraagd van: ‘eh, wanneer gebruik je het woord ‘bro’?”

Schaduwgebied

Naast hoofdpersonages vond ze het belangrijk om bijfiguren toe te voegen. Zo ontstond een kneuzige leraar die geen les kan geven, en een jonger zusje dat overal tussen springt. “Omdat ik het leuk vind om een beetje in het schaduwgebied te zitten van fantasie en werkelijkheid, heeft dat zusje altijd een echte kip bij zich.” Het maken van het boek bleek een enorme klus. Tussen november vorig jaar en april dit jaar werkte Van der Krol aan het verhaal en de schetsen. Daarna begon het digitaliseren. “Digitaliseren duurt ongeveer vier uur per tekening, dus reken maar uit met 176 pagina’s. Dat had ik wel een beetje onderschat.” De hele zomer werkte ze door. “Het was flink aanpoten, maar het was het waard.”