Danny Steehouwer grijpt publiek met eerlijk verhaal over pesten

Door: Frans Limertie

Met regelmaat geeft Danny presentaties over dit beladen onderwerp. Afgelopen donderdag deed hij dat in de Rijswijkse bibliotheek.  Zijn persoonlijke verhaal mag rekenen op grote publieke belangstelling. Er moeten zelfs een paar stoelen extra bijgezet worden. Niet meer dan terecht, want zo’n onderwerp heeft natuurlijk altijd aandacht nodig. Danny verwelkomt iedereen en laat weten blij te zijn met hun komst. Soepeltjes begint hij zijn verhaal en vertelt dat hij al op jeugdige leeftijd wist later iets met zijn creativiteit te gaan doen. “Het was heerlijk om kind te zijn”, vertelt hij. “Schrijven en fotografie hadden mijn aandacht. Ik vond het interessant en kreeg al snel het gevoel dat dit bij mij hoorde.” Dat gold ook voor acteren, dat hoog op Danny’s lijst stond. “Inderdaad hoge doelen die je voor jezelf stelt. Maar als kind was ik vrij in mijn gedachten, zonder dit voor mezelf als een verplichting te zien.” Geen toeval dus dat Danny op een bepaald ook acteur werd; hij speelde een paar kleine rolletjes in de dagelijkse soapserie ‘Goede Tijden, Slechte Tijden’.

Van kind naar puber

Met een fijn gevoel kijkt Danny terug op zijn kinderjaren. Thuis had hij het goed in het warme gezin waarvan hij deel uitmaakte. “Ik heb lieve ouders en dat geldt ook voor mijn broer en halfzus. Binnen het gezin was het fijn daar en vond ik mijn rust.” Dit veranderde toen hij naar de middelbare school ging. “Toen werd alles anders. Op school was het een strijd. Er waren twee verschillende werelden: thuis kon ik juist leven, maar daarbuiten op school moest ik zien te overleven.” Het pesten begon op twaalfjarige leeftijd. Eerst met kleine onschuldige dingen, maar na verloop van tijd nam het pestgedrag ergere vormen aan. “Ik kwam op een praktijkschool terecht voor speciaal onderwijs, in een klas met kinderen die leer- en gedragsproblemen kenden. Best wel heftig. Vooral ook omdat ik zelf eigenlijk weinig mankeerde. Het enige was dat men vond dat ik een traag werktempo had. Vandaar dat besloten werd dat die vorm van onderwijs op dat moment beter bij mij paste.” Op sociaal gebied was het voor Danny lastig om contact te krijgen met zijn klasgenoten. “De reden daarvan was dat ik me niet goed kon begeven in hun wereld en daardoor in hun ogen een buitenbeentje was.” Een van de pesters die Danny het leven zuur maakte leed aan schizofrenie. “Met hem heb ik zeer ernstige dingen meegemaakt”, legt hij uit. “De pester bedreigde me en liet weten dat de stemmen in zijn hoofd hem zeiden dat ik dood moest.” Het heeft er toe bijgedragen dat Danny’s middelbare schooltijd een worsteling was die nog lang heeft doorgesudderd. “Op een gegeven moment kom je er na verloop van tijd achter dat je door moet en dat je het alleen moet doen.” Wonder boven wonder is hem dat na lange tijd gelukt. “Ik heb altijd geloof en vertrouwen in mezelf gehad en wist dat het niet aan mij lag. Toen ik besloot mijn verhaal op te schrijven kon ik het allemaal van mij af schrijven.”

Presentatie

Danny heeft een aangename en ongedwongen manier van presenteren. Voornamelijk door veelvuldig contact te zoeken met zijn publiek, dat ademloos naar hem luistert. Hij vraagt ze naar hun ervaringen met pestgedrag en doet dat via kleine opdrachtjes. Op die manier ontstaat er een prima wisselwerking met zijn publiek en horen we tenslotte ook hun persoonlijke verhalen over pestgedrag.