Schooljuf Rina (80) stopt na ruim 60 jaar voor de klas

Door Robert Heijdemann

Leerlingen én ouders zijn dol op juf Rina. Met pijn in haar hart neemt zij afscheid van ‘haar’ kinderen. Niet omdat ze het lesgeven niet meer leuk vindt, maar omdat het werk fysiek te zwaar is geworden. Haar loopbaan is een hartverwarmend verhaal over een geliefde juf die zelfs op haar tachtigste nog met enthousiasme voor de klas stond. Alle reden om haar in het zonnetje te zetten.

Luizen in de haren

Het leven van Rina stond voor een groot deel in het teken van het lesgeven aan jonge kinderen. Slechts drie keer onderbrak ze haar werk, toen haar eigen kinderen werden geboren.

Ze begon al op jonge leeftijd als leerkracht. "Ik weet het nog goed: ik was 19 jaar. Toen ik op mijn eerste school aankwam, werd mij gevraagd even op het schoolplein te wachten. Blijkbaar zag ik er nog erg jong uit. Ik heb toen maar meteen gezegd dat ik kwam werken."

Haar eerste school stond aan de Korte Lombardstraat, naast de Bijenkorf, midden in de Haagse binnenstad. "De kinderen kwamen regelmatig met luizen op school. En de vuilnisvrouw zei weleens: ‘Hier juffie, wil je ook een ijsje? Het is zo warm.’"

Al die jaren gaf ze het liefst les aan de jongste kinderen. "Je moet me niet boven groep 4 zetten," zegt ze lachend. "Ik ben geen kei in rekenen. Dat moet je toch goed kunnen uitleggen."

Niet gaan tennissen

Na een loopbaan van 46 jaar kwam haar pensioen in zicht. Waar de meeste mensen dan gaan genieten van hun AOW en pensioen, dacht Rina daar heel anders over. "Ik stond er niet op te wachten om te gaan tennissen. Dat gaat me maar vervelen. Ik wilde gewoon verder lesgeven aan ‘mijn’ kinderen." Die kans kreeg ze bij de Wethouder Brederodeschool, waar ze werd gevraagd om een zwangerschapsverlof op te vangen. "Dat was vanaf de eerste dag ontzettend leuk."

In diezelfde periode richtten de gezamenlijke schoolbesturen in de regio een invalpool voor leerkrachten op: Pool-West. "Na mijn invalwerk op de Wethouder Brederodeschool kon ik daar meteen aan de slag. Overal waar tijdelijk een leerkracht nodig was, kon ik invallen."

Ook schoonmoeder werkte door

Doorwerken tot je tachtigste is bijzonder, maar in de familie van Rina keek niemand daar vreemd van op. "Ik dacht: ik ga mijn schoonmoeder inhalen. En dat is bijna gelukt. Ook zij werkte door tot haar tachtigste." Het onderwijs zat in de familie. "We waren echt een onderwijsfamilie. Ook mijn drie schoonzussen stonden voor de klas."

Op hoeveel scholen ze uiteindelijk heeft gewerkt, weet ze niet meer precies. "Het zijn er heel wat geweest." Een auto had ze niet nodig. "Nee hoor. We wonen bij De Bogaard en met de tram en de trein kom je overal. Je neemt een leuk boek mee en voor je het weet ben je er."

Verhalen over de Romeinen

En nu? Gaat Rina zich vervelen? "Nee hoor. We zijn dol op geschiedenis, vooral op de Romeinen." Ook haar leerlingen genoten regelmatig van die passie. Dan hing ze een grote afbeelding op van een Romeins tafereel en vertelde ze de kinderen verhalen over het leven van vroeger. Archeologie was minstens zo populair. In de zandbak verstopte ze potjes, scherven en oude spijkers, waarna de kinderen als echte archeologen op schattenjacht gingen. Na ruim zestig jaar voor de klas sluit Rina van den Broeke een indrukwekkende onderwijsloopbaan af. Generaties kinderen hebben dankzij haar niet alleen leren lezen, schrijven en spelen, maar vooral ervaren hoeveel verschil een betrokken en liefdevolle juf kan maken.